Overig | Afgeschreven

Het welbekende jaaroverzicht.

31 december 2013

Ik denk dat ik namens meerdere mensen spreek als ik zeg dat 2013 best wel een schijtjaar was. Tuurlijk, ook vol leuke dingen hoor. Daar niet van. Maar die 13 staat voor kut, en dat was het soms ook gewoon best wel. Hieronder een welbekend jaaroverzicht (ik ben gek op lijstjes), met een aantal hoogtepunten en een paar dieptepunten. Geen enorm lange lijst, gewoon, de punten die ik me direct voor de geest kan halen van het afgelopen jaar. (Ik weet serieus al niet eens meer wat er in januari/februari/maart/april is gebeurd, echt niet.)

 

Vond ik leuk:
– Floortje leerde dat schoothangen toch eigenlijk wel heel gezellig is.
– Lucas en ik vierde ons vijfjarige jubileum YAAAAAAY!
– Ik vrat kilo’s chocolade. Nee maar echt, kilo’s. En chocola maakt gelukkig, dus dan weet je het wel.
– Mijn blog groeide (en groeit nog steeds!) als een fucking tierelier. Zo leuk!
– Ik ging naar Dionne’s verjaardag. Dionne is hilarisch, ontdekte ik dit jaar.
– Ik ontmoette de OmniBloggers.
– Floortje showde haar inner-Beyonce.
– Ik leerde Aline kennen. We bundelden onze krachten en liefde voor verfijnd eten en voila! Een nieuwe blogserie werd geboren.
– Ik herontdekte het fenomeen ‘Spelletjes spelen’. Dat kwam vooral doordat we Oud&Nieuw ’12 –> ’13 brullend en schreeuwend aan een keukentafel doorbrachten met vrienden tijdens Kolonisten van Catan. Een van de beste avonden van het jaar, en een geweldige start van 2013.
– Ik leerde hardlopen en liep eind december mijn allereerste ‘loop’.
– Ik deed opnieuw een actie voor het goede doel, en haalde geld op voor De Poezenboot! Binnenkort volgt er een post met de eindstand en het bedrag dat ik aan De Poezenboot mag overhandigen! YAY!

 

Vond ik (heel, héél HEEL) stom:
– We zijn nog steeds niet verhuisd. Grr.
– Ik raakte mijn vader bijna kwijt in de zomervakantie. Iets met kantje boord en net op tijd in het ziekenhuis. In fucking Finland. Maar alle lof naar alle Fin-artsen en Fin-verplegers en de buschauffeur. Zij hebben het leven van mijn vader gered.
– Mijn vader moest op Kerstavond helaas opnieuw opgenomen worden. Hij ligt er nu nog steeds, hopelijk gaat 2014 goed starten met goed nieuws vanuit het ziekenhuis.

 

Dan wens ik jullie bij deze allemaal een ontzettend goed, gezond, gelukkig, geweldig en hilarisch 2014 toe. Dat 2014 voor ons allemaal hét jaar wordt waar we later met een glimlach aan terug kunnen denken.

 

Liefs, Femke.

(Ja, en ook namens Floortje natuurlijk.)

 

IMG_20131222_104754





Aan de lopende band.

25 mei 2013

Een paar jaar geleden had ik nog nergens last van. In de supermarkt donderde ik altijd van alles op de lopende band en ik dacht er eigenlijk niet over na wat iemand daar van vond. En óf men daar iets van vond. Want een vriendin zei ooit eens: “Het is heel egocentrisch om te denken dat iedereen altijd maar van alles over je denkt.” Ofzoiets. Ik weet niet meer precies wat het was. (Annemarie..? Wat was het nou?) Ik vind dat serieus een heel goed punt.

(Edit, het was: “Waarom denk je dat jij zo belangrijk bent dat andere mensen er de tijd aan besteden zich druk over jou te maken?” Amen.)

 

Maar toen ik dikker en onzekerder werd, had ik het idee dat iedereen naar me keek. Altijd. Waar ik ook was. En dat maakte me echt bloednerveus.

 

Dat nam ik ook mee in de supermarkt. Als ik eens een zak chips, Tucjes, een pak koekies en/of een reep chocolade op de lopende band legde, voelde ik de ogen in mijn rug prikken. Ik hóórde ze bijna fluisteren. “Zie je wel, logisch dat dat meisje zo dik is. Moet je kijken wat ze koopt! Dat eet ze zeker de hele dag door.”

Ook de caissière verdacht ik van het denken aan gemene dingen over mij. Ik zou zweren dat ze me streng aankeek. Alsof ze wilde zeggen: “Hallooo chick, waar is je fruit?! Ga dit maar even terug leggen allemaal, dit ga ik niet aan jou verkopen. Ga maar een netje mandarijntjes pakken, veel beter voor je.” Het stomste is nog dat ik mijn ongezonde aankopen ging compenseren. Als ik nou allerlei spullen erbij deed, viel dat pak koek en die zak chips vast niet op. Weet je wat, ik leg er gewoon wat appels tussen. Hoppa, komkommer erbij. Ziet er een stuk beter uit op die band. Zie wel wat ik er mee doe.

 

Ik hoef waarschijnlijk niet uit te leggen dat dit hele proces me schijtonzeker maakte.

 

Ik wist ook heus wel dat die mensen dit (waarschijnlijk) helemaal niet dachten. Ik was het zelf. Ik maakte mezelf he-le-maal gek. Ik durfde de caissière amper aan te kijken, want wat er ook op die lopende band lag: ik werd er keihard op veroordeeld. Iedereen zou me nawijzen. Kassamiepen zouden elkaar aanstoten en mij nawijzen: want ik had wel twéé zakken chips gekocht! Dit zette zich overigens ook door naar eten in het openbaar. Zag ik niet zo zitten. En ook op bezoek vond ik iets lekkers van tafel pakken lastig. Wat zouden ze wel niet denken?

 

 

Inmiddels zit ik gelukkig wat beter in mijn vel. Maar eerlijk is eerlijk: ik koop ook veel vaker gezonde producten. Maar heel soms betrap ik mezelf er nog op. Vanmiddag had ik vers fruit, eieren, groenten, schoonmaakspullen, rijstwafels en één BonBonBloc op de lopende band liggen. “Kijk nou toch,” dacht ik trots. “Dit zijn nou echt de boodschappen van een jonge tevreden vrouw die alles onder controle heeft. Heeft die kassa-chick vast niks over te zeggen!”

 

Natuurlijk had de kassa-chick er niks over te zeggen. Dat hebben ze nooit gehad. Ikzelf heb er van alles over te zeggen, het zijn namelijk mijn eigen boodschappen die er liggen. Weet zij veel.

 

Als er een meisje, wat voor meisje dan ook, voor me staat die een pot Ben & Jerry’s op de band neerzet, denk ik nooit: “Oh jongens, kijk nou! Ze doet er niks aan hoor, ze eet de hele dag alleen maar Ben & Jerry’s! DIKZAK DIKZAK!”

 

Welnee.

 

Ik hoop alleen maar dat het haar zal smaken.

 

 






Webdesign + development by bodinelouise