Liefde | Afgeschreven

Heerlijk avondje.

28 november 2014

Voor het eerst in heel veel jaar vier ik dit jaar geen Sinterklaas. Niet omdat ik het niet wilde, of omdat Lucas het niet wilde, maar simpelweg omdat we er geen tijd voor hebben. De eerste mogelijkheid om goed Sinterklaas te kunnen vieren viel pas in januari. Omdat we geen tijd hebben om eerder surprises en gedichten te maken. Dus viel het gezamenlijke besluit: dit jaar geen Sinterklaas.

Ik vond dat best wel jammer.
Ik hou van Sinterklaas.

Ik hou natuurlijk ook van marsepeinen aardappeltjes, chocoladeletters, truffelkruidnootjes en speculaas, maar vooral de gezelligheid er omheen. Lootjes trekken, rijmschema’s vervloeken, huilen omdat het inpakpapier op is. Dat soort drama’s. En dan in ons eigen nieuwe oude huisje, gezellig bij elkaar. Helaas, het ging niet door.

Dus maakten Lucas en ik een afspraak. We zouden allebei een klein cadeautje kopen voor elkaar. Zodat we het Sinterklaasfeest niet helemaal aan ons voorbij zouden laten gaan. Omdat we elkaar de laatste tijd weinig zien, we allebei altijd maar moe zijn, gevoelig zijn voor de donkere koude winterperiode. Gewoon een kleinigheidje, voor Sinterklaas.

 

We maakten een klein lijstje voor elkaar.

Lucas wilde:
– een plaat van de Red Hot Chili Peppers
– een wokpan
– een snoeischaartje voor in de tuin

 

Dus kocht ik voor hem een nieuw warm vest.

 

En hoewel we hadden afgesproken dat we pas 5 december cadeautjes uit zouden wisselen, heeft hij het vest inmiddels al drie dagen aan. Zo gaat dat dan.

Gisteravond kwam Lucas om 19:30 thuis. Allebei hadden we een lange dag gewerkt. Moe zaten we naar de televisie te staren.
“Hoe was je dag?” vroeg hij toen.
“Ik ben helemaal nat geregend” klaagde ik. “M’n gympies en m’n spijkerbroek liggen op de verwarming in de badkamer te drogen.”
“Oh. Ja. Hm. Ja. Vervelend. Irritant. Ja. Ehh. Wil je wat drinken?”
“Nee” zei ik, “ik hoef niks.”
En zo keken we nog even televisie.

“Wil je nu misschien wat drinken?” vroeg hij een half uur later.
Weer schudde ik mijn hoofd.
Met gefronsde wenkbrauwen staarde hij naar de televisie.
“Zeker weten?”
“JAAHAA.”

In de pauze bij Expeditie Robinson (LOBKE AAARGHHH EJDIJHD#WHDI#W”#) keek hij me aan.
“Nu dan wat drinken?”
Weer schudde ik mijn hoofd.
“Echt niet?”
“Neeeee, ik HOEF niks.”
Luc ontplofte.
“DJIEZES FEMKE GA NOU GEWOON EENS PLASSEN!”

Geschrokken stommelde ik naar de badkamer.

 

IMG_20141127_223027_resized

Het album dat ik standaard op repeat heb staan op mijn I-pod. De plaat die ik kan dromen en al een miljoen keer gehoord heb, en graag op LP hebben wilde.

 

En zo was, zonder dat ik er erg in had, het heerlijk avondje opeens aangebroken. Allebei een vrije avond. Floortje zacht snurkend op de bank. Lucas met zijn nieuwe vest aan. En één van mijn lievelingsplaten door onze boxen.

Het was daar. Zomaar opeens. Zonder dat we het bewust hadden ingepland. Een heerlijk avondje.

 

“Ik wil nu wel wat te drinken” zei ik.
“Oke” zei Lucas terwijl hij zijn schouders ophaalde.

 

Ben het zelf maar in gaan schenken.

 





“Ik ga snackbar spelen!” zei hij dus net.

20 februari 2014

Als je in een serieuze relatie zit, en al een tijdje, weet je dat er soms discussies zullen ontstaan die je niet zult winnen. Sowieso niet. Ook al heb je prima argumenten, ook al heb je méér argumenten, je verliest.

Dat was dus vandaag.

 

Luc wilde het zo graag, al heel lang.
Ik niet.
Ik vind het vies, ik vind het stom, het stinkt.
Kostenbesparend, oké. Maar ik had vredig kunnen sterven zonder nog ooit zo’n ding te bezitten.

Ik ben tegen een frituurpan in huis.

 

Ooit, als pasgeboren studentje, had ik er eentje. Zo’n cheapie van de Blokker, simpel ding, kan niks mee mislukken. Af en toe, als er bezoek was, frituurde ik wat Mora-snacks. Bitterballetje hier, partysnackje daar. Ik denk dat ik ‘m hooguit vijf keer heb gebruikt. Enkel bij gelegenheden.

Op een avond zette ik dus die pan aan om wat meuk te frituren. Zoals ik dat eerder ook al had gedaan. En vanuit het niks begon dat gloeiendhete vet dus uit die pan omhoog te borrelen. Hoe bij tekenfilms vulkanen uitbarsten, met omhoogbubbelend en spuwend lava, dat was mijn frituurpan. En het werd in korte tijd steeds erger. Het deksel kwam omhoog, het vet spetterde alle kanten op. Gillend heb ik de stekker er uit weten te trekken. Ik verbrandde me nog aan dat hete vet, heb vervolgens dat ding naar buiten gegooid en dat was het einde van de frituurpan in casa Femke. Ik weet nog steeds niet wat er precies mis ging.

Klein traumaatje dus.
(En als er iets een BITCH is om schoon te maken, dan is dat opgedroogd frituurvet, dat o-ve-ral in mijn keuken terug te vinden was.)

Ik hoef vast niet te zeggen dat ik geen nieuwe meer hoefde.
(En echt nodig had ik ‘m sowieso niet.)

Maar L. wilde er eentje. Hij vindt het onzin dat alles bij de snackbar in verhouding zo achterlijk duur is, terwijl je het zelf thuis ook kunt maken. Niet dat wij dagelijks (of wekelijks) bij een snackbar komen, maar het ging om het principe. En ik roep ook altijd dingen vanuit ‘het principe’, ergo, ik had verloren.

 

We zijn tot de volgende overeenstemming gekomen:
– L. maakt ‘m altijd zelf schoon.
– L. laat ‘m zelf uit.
– L. geeft ‘m zelf te eten.
– L. draait op voor de volledige verzorging.
– Klachten over stank dienen serieus te worden genomen.
– Femke heeft er niks mee te maken.

 

En toen gingen we allebei maar akkoord. (Want ik wist niks meer te verzinnen.)

 

20140220_145839

 

Kijk ‘m blij zijn dan. Met z’n stofwisseling sneller dan het licht.

 





En daarom ben ik nog steeds verliefd.

24 oktober 2012

Lucas kocht gisteren een nieuwe agenda, voor 2013.(Hij dacht dat hij een Moleskine kocht, dat bleek niet zo te zijn; dra-ma.)

Eerst bladert hij naar mijn verjaardag, en schrijft op: Femke jarig 23!
Dan bladert hij naar ons ‘jubileum’ (afgrijselijk woord), en schrijft op: 5 jaar!

Ik kijk hem aan.
Hij kijkt terug.
En zegt dan: “Dat is het belangrijkste.”

De agenda wordt weer dicht geklapt.

 

En daarom ben ik nog steeds verliefd.

 

 






Webdesign + development by bodinelouise