Afvallen | Afgeschreven

Aan de lopende band.

25 mei 2013

Een paar jaar geleden had ik nog nergens last van. In de supermarkt donderde ik altijd van alles op de lopende band en ik dacht er eigenlijk niet over na wat iemand daar van vond. En óf men daar iets van vond. Want een vriendin zei ooit eens: “Het is heel egocentrisch om te denken dat iedereen altijd maar van alles over je denkt.” Ofzoiets. Ik weet niet meer precies wat het was. (Annemarie..? Wat was het nou?) Ik vind dat serieus een heel goed punt.

(Edit, het was: “Waarom denk je dat jij zo belangrijk bent dat andere mensen er de tijd aan besteden zich druk over jou te maken?” Amen.)

 

Maar toen ik dikker en onzekerder werd, had ik het idee dat iedereen naar me keek. Altijd. Waar ik ook was. En dat maakte me echt bloednerveus.

 

Dat nam ik ook mee in de supermarkt. Als ik eens een zak chips, Tucjes, een pak koekies en/of een reep chocolade op de lopende band legde, voelde ik de ogen in mijn rug prikken. Ik hóórde ze bijna fluisteren. “Zie je wel, logisch dat dat meisje zo dik is. Moet je kijken wat ze koopt! Dat eet ze zeker de hele dag door.”

Ook de caissière verdacht ik van het denken aan gemene dingen over mij. Ik zou zweren dat ze me streng aankeek. Alsof ze wilde zeggen: “Hallooo chick, waar is je fruit?! Ga dit maar even terug leggen allemaal, dit ga ik niet aan jou verkopen. Ga maar een netje mandarijntjes pakken, veel beter voor je.” Het stomste is nog dat ik mijn ongezonde aankopen ging compenseren. Als ik nou allerlei spullen erbij deed, viel dat pak koek en die zak chips vast niet op. Weet je wat, ik leg er gewoon wat appels tussen. Hoppa, komkommer erbij. Ziet er een stuk beter uit op die band. Zie wel wat ik er mee doe.

 

Ik hoef waarschijnlijk niet uit te leggen dat dit hele proces me schijtonzeker maakte.

 

Ik wist ook heus wel dat die mensen dit (waarschijnlijk) helemaal niet dachten. Ik was het zelf. Ik maakte mezelf he-le-maal gek. Ik durfde de caissière amper aan te kijken, want wat er ook op die lopende band lag: ik werd er keihard op veroordeeld. Iedereen zou me nawijzen. Kassamiepen zouden elkaar aanstoten en mij nawijzen: want ik had wel twéé zakken chips gekocht! Dit zette zich overigens ook door naar eten in het openbaar. Zag ik niet zo zitten. En ook op bezoek vond ik iets lekkers van tafel pakken lastig. Wat zouden ze wel niet denken?

 

 

Inmiddels zit ik gelukkig wat beter in mijn vel. Maar eerlijk is eerlijk: ik koop ook veel vaker gezonde producten. Maar heel soms betrap ik mezelf er nog op. Vanmiddag had ik vers fruit, eieren, groenten, schoonmaakspullen, rijstwafels en één BonBonBloc op de lopende band liggen. “Kijk nou toch,” dacht ik trots. “Dit zijn nou echt de boodschappen van een jonge tevreden vrouw die alles onder controle heeft. Heeft die kassa-chick vast niks over te zeggen!”

 

Natuurlijk had de kassa-chick er niks over te zeggen. Dat hebben ze nooit gehad. Ikzelf heb er van alles over te zeggen, het zijn namelijk mijn eigen boodschappen die er liggen. Weet zij veel.

 

Als er een meisje, wat voor meisje dan ook, voor me staat die een pot Ben & Jerry’s op de band neerzet, denk ik nooit: “Oh jongens, kijk nou! Ze doet er niks aan hoor, ze eet de hele dag alleen maar Ben & Jerry’s! DIKZAK DIKZAK!”

 

Welnee.

 

Ik hoop alleen maar dat het haar zal smaken.

 

 






Webdesign + development by bodinelouise