Aankoop van de Week | Afgeschreven

Sapjesziek.

6 januari 2014

Hoooooi ik ben Femke en ik ga de strijd aan met mijn kilo’s.

Again.

 

Allereerst wil ik natuurlijk iedereen een ontzettend gelukkig nieuwjaar wensen. Met heel veel liefde, geluk, inspiratie, extra euro’s en nog veel meer fijne momenten.

En jongens, ik zeg het maar alvast, 2014 gaat mijn fokking jaar worden.
(Want het getal 14 is namelijk al sinds mijn geboorte mijn lievelingsgetal. Ik ben jarig op 14 mei en dat vind ik zelf een hele mooie datum. Mei klinkt lief en lente-achtig (en tja jongens, zo ben ik natuurlijk zelf ook) (ahum) en de 14… Ik kan het niet uitleggen. Ik vind het fijn.)

 

Wat een beetje jammer is, is dat ik in de decemberperiode weer eens kilo’s ben aangekomen. Ik roep wel altijd yolo en vreet-je-misselijk en “alles vier je met eten!” maar dat kent natuurlijk grenzen. Na een oud&nieuw-vreetfestijn is nu mijn weegschaalgrens bereikt. En nu ik ben uitgehuild en misselijk ben van het troostvoer (afgeprijsde kerst-chocolaatjes HEUJ), vind ik zelf natuurlijk ook wel dat er iets moet gebeuren.

En dus kocht ik deze sapcentrifuge. Voor gezonde sapjes. Goed voor je, lekker en gezond. (Schijnt.) Daar heb ik 11 kilometer voor moeten fietsen (wat goed is voor die calorietjes), en gelukkig doet-ie het nog ook. En gelukkig ging L. met me mee.

 

KIJK ‘M SHINEN!

 

IMG_20140106_152736

 

DIT IS DUS MIJN SAPCENTRIFUGE!

(L. ligt steeds in een lachstuip als ik sapcentrifuge zeg, maar dat kan mij heus niks schelen. Hij is een skinny bitch met een tiendubbele spijsvertering en zo worden we nou eenmaal niet allemaal geboren.)

Je ziet ‘t niet zo goed (want er moet ten slotte een Instagramfilter overheen), maar aan de bovenkant zit dus zo’n toeter waar ik fruit in kan duwen. Dan moet ik het knopje omzetten en dan maakt-ie heel veel lawaai en dan komt er sap uit dat tuutje in het glas. Pulp wordt opgevangen in de opvangbak. Kind kan de was doen, zeg ik je.

 

Ik ben nu dus ziek.
Ik ben aangestoken met het sapjesvirus HAHAHAHA.

 

Mijn eerste sapje is zelfs al achter de kiezen: een halve appel, een halve peer en een kiwi. (Lekker veilig.)
En L. dronk het helemaal op.

 

Ziet dat er even vies uit met dat hopeloze Tl-licht. Maar het was dus heel lekker.

Ziet dat er even vies uit met dat hopeloze Tl-licht. Maar het was dus heel lekker.

IMG_20140106_151707

 

Dus kom maar op met die saprecepten. Wat zijn goeie combinaties? En what the hell gaat er nou eigenlijk in die bizarre green juice die ik overal op Instagram zie?

Afijn. Dan ga ik nu maar even jampotjes leegvreten zodat ik liters sap kan persen en het heel hip in de koelkast kan bewaren. Je moet er ten slotte wat voor over hebben. (Ik hol altijd graag 10 km achter de trends aan, zoals jullie inmiddels vast wel weten.)

 

(Of moet ik juicer zeggen? Wat klinkt beter, sapcentrifuge of juicer?)

 





Over theelepeltjes. (Echt.)

19 september 2013

Ik wilde theelepeltjes.

Ik heb wel wat theelepels, maar die zijn eigenlijk achterlijk groot. En niet zo mooi. Lomp ook. Onderdeel van zo’n bestekset, je kent het wel. Dus wij naar de Kringloop. Want van die ouderwetse oma-lepeltjes, dat leek me wel wat. Lekker oldschool, lekker vintage, lekker hip want weet-ik-veel. Even poetsen en die krengen lepeltjes zijn weer good to go!

Wij naar binnen (Lucas schiet meteen weg naar de camera-afdeling) en ik zie verderop een woeste meute staan. Gravende mensen bij grote kartonnen bakken. En wanneer ik een vork door de lucht zie vliegen, begrijp ik wat er gaande is: een bestekspecial! Klein bestek voor 10 ct, middel voor 20 ct en groot bestek voor 30 ct. ECHT. Heel studerend/bestekbehoevend Amersfoort staat als een bezetene door de bakken te graaien. Nu of nooit, volledige families zijn uitgerukt om lepels, vorken, messen en fonduevorkjes op de kop te tikken.

 

Entering Femke.

 

Met een hoop elleboogwerk, gegrom en boze blikken, sta ik vervolgens vooraan mee te graaien. Ieder voor zich, no mercy.

Zie ik daar toch verdorie twee theelepeltjes liggen, op tafel, helemaal verlaten.
“Is dit van iemand?!” gil ik tegen de mede-graaiers.
Niemand geeft antwoord.
Ik kijk het oude mannetje naast me aan. In zijn hand een soeplepel, onder zijn arm een Flora&Fauna-boek geklemd.
“Ook niet van u, meneer?” vraag ik hem.
Hij staart me even aan en schudt dan zijn hoofd.
En begint dan plotseling als een gek door de dozen te graven.
Ik zie hem een klein lepeltje pakken.
En nog een.
En nog een.

 

Verdorie Femke, die vent jat al jouw lepeltjes!

 

En vastberaden ga ik de strijd aan. Meneer wil een wedstrijd wie de mooiste lepeltjes kan verzamelen? Hij kan een wedstrijd krijgen! I’m a woman on a mission en als ik op pad ga voor theelepeltjes, zal ik thuiskomen met theelepeltjes. Goedschiks of kwaadschiks.

Ik graaf door de vleesvorken en (voorzichtig!) door de broodmessen, ik graaf door soeplepels, spatels en (voorzichtig!) langs de kaasschaven. Nadat ik een stuk of 6 lepeltjes bij elkaar gesprokkeld heb, ben ik het zat. De fanatieke menigte, het geduw en getrek; ik heb er geen zin meer in.

“Ik geef het op!” zeg ik lachend tegen het oude mannetje naast me, wiens buit aan theelepeltjes aanzienlijk groter is.
Hij grijnst.
Steekt zijn hand uit.

 

En geeft mij al zijn verzamelde theelepeltjes.

 

Met dus een paar gebaksvorkjes erbij.

Met dus een paar gebaksvorkjes erbij.

 

 

De man groet, ploft verderop neer op een fauteuil en begint aandachtig in zijn Flora&Fauna-boek te lezen.
Met de soeplepel nog in zijn hand geklemd.

 

 

 

Even gepoetst en schoongemaakt, good to go!

Even gepoetst en schoongemaakt, good to go!

 

IMG_20130919_155807

 

Heb ik zojuist een hele blogpost geschreven over het kopen van theelepeltjes?

Absoluut.

 

 






Webdesign + development by bodinelouise