Pas op, dit is een cliché-verhaal | Afgeschreven

Pas op, dit is een cliché-verhaal

16 augustus 2015

Zoals je heel misschien wel een keertje, zo in het voorbij zappen, wel hebt gemerkt, is het hier een beetje stilletjes gebleven. Ik kan nu ook wel roepen zo van ‘JOE BEN ER WEER EN BLOGGEN4EVER’ ik heb daar toch geen boodschap aan. Het is een beetje stilletjes geweest omdat er een hele hoop shit gebeurd is. Shit als in ‘dingen’ maar ook gewoon als in ‘ronduit kut’. Ken je die grap van dat meisje dat ging werken in een patisserie? Ja. Die werkt er al niet meer. Ze zouden me opleiden, maar besloten er geen tijd aan te willen besteden. En dan ga je dus van twee contracten, naar één contract, naar werkloos.

En tering, dat vond ik heel erg. Héél erg.

Ik ben nog nooit in mijn leven werkloos geweest. Sinds ik 15 ben, heb ik altijd baantjes gehad. Altijd een soort van (financiële) zekerheid. Hele fijne baantjes heb ik gehad, waar ik altijd extra mocht werken als ik dat wilde. En dan kom je plotseling in één of ander bedrijf terecht waar ze zo snel mogelijk weer van je af willen. Ik kan je vertellen, dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Sterker nog, ik ben er goed ziek van geweest en schaamde me kapot om aan mensen te moeten vertellen dat ik mijn baan verloren was. Zak en as was er niks bij. Er was even niks meer van me over.

WAS. Ja.
Want JOE BEN ER WEER EN BLOGGEN4EVER.

Maargoed. Wat doe je als je je baan kwijt bent geraakt? Geen flauw idee. Ik kan je wel vertellen hoe ik de boel heb aangepakt.

WAT TE DOEN ALS JE JE NAAM HEBT VERANDERD NAAR TOOS WERKLOOS?
– Janken. Dagelijks. Eén keer waar je vriendje bij is en dan nog drie keer als hij aan het werk is.
– Netflixen. Drie series door elkaar kijken is vooral een aanradertje.
– Lamlendig op de bank hangen.
– Een abonnement op de dierentuin aanschaffen.
– Je bezig houden met de onzin van het leven.
– Zoveel mogelijk hardop uitroepen dat je toch wel de meest waardeloze tuthola bent die je kent.
– Zoveel mogelijk hardop uitroepen dat je nu toch wel echt de bodem hebt geraakt en echt heel ongelukkig bent.
– Zoveel mogelijk hardop uitroepen dat iedereen je maar moet vergeten, afgewisseld met woede- en/of paniekaanvallen.
– Je hart uitstorten in de ‘blogdinnie’-WhatsApp-groep.
– Heel veel koffie drinken (dankjewel Heleen <3)

Ik vond mezelf heel zielig ja. Hielp het? ENORM. Want je wordt jezelf snel genoeg spuugzat op deze manier.

En toen ben ik maar weer werk gaan zoeken. Helemaal opnieuw beginnen. Je ‘talenten’ (WELKE TALENTEN?!) en werkervaringen op een rijtje zetten.

HOE ZOEK JE WERK?
– Internet.

Vooruit, ik ben ook een paar keer door de stad gesjokt als een zombie, op zoek naar werk. Maar telkens als ik zag dat een winkel op zoek was naar een ‘flexibele zaterdaghulp’, stond ik weer te grienen. Het is geen carrière-wens van mij om een zaterdaghulp te zijn. En zelfs al zou dat wel mijn ambitie zijn, dan heb ik nog een donkerbruin vermoeden dat ik met het salaris van een zaterdaghulp maar net mijn telefoonrekening + zaterdagboodschappen kan betalen.

WAT DOE JE ALS SHIT NIET LUKT?
– Koekjes bakken.
– Niet opgeven.

JA JOEHOI FEMKE LEKKER CLICHE WEER HAAALLOOOO.

Maar het werkte. Na eindeloos solliciteren, voornamelijk veel afwijzingen, en uit wanhoop veel open sollicitaties, kreeg ik een aardig mailtje terug. Van een heel tof bedrijf. Of ik langs wilde komen voor een gesprek. En zodoende ben ik inmiddels alweer ruim een maand aan de bak. De droom om patissier te worden is opzij geschoven en heeft plaats gemaakt voor een fijne werkplek waar ik me welkom voel.

Het punt (omg ik schreef eerst ‘de punt’) van dit hele verhaal is eigenlijk dat alles uiteindelijk wel weer een keertje goed komt. Ofzoiets. Ik heb zoveel ge-ugly-cried dat ik op een gegeven moment maar stopte met make up op m’n hoofd smeren omdat ik het er toch steeds afjankte. Dat is ook prima. Maar er komt ook een punt dat je echt blut bent dat je weer je schouders er onder moet kunnen zetten. Je gewoon weer kleren aan moet trekken, ipv rond blijven lopen in pyjama. Probeer te onthouden dat je heus niet volledig hopeloos bent. En dat als er ergens een deur voor je neus wordt dichtgesmeten, je moet oppassen dat je vingers er niet tussen zitten.

Een goeie afsluiter van dit blogje kan ik eigenlijk niet zo goed bedenken. Daarom hieronder een foto van Floortje die onlangs in onze vijver is gedonderd.

floortjevijver

 

We stappen allemaal wel eens mis.

 





Laat een reactie achter

yvonne

Jeetje Fem! Wat k*t voor je! Echt niet tof. Ik hoop dat je het op je nieuwe plek heel erg naar je zin blijft hebben en dan maar in je spare time taarten en koekjes bakken. Mag ik alvast een bestelling plaatsen?

En ik vind dit helemaal niet cliché. Wel ronduit k*t dat t jou moest gebeuren.

» Reply

Rosa

Zo is het maar net. En als je wil kan ik nog altijd een mooi kaartje naar die blahtisserie sturen.

» Reply

sammie

Oh wat balen dat je werkloos werd en dan helemaal op zo’n manier! Fijn dat je een andere fijne werkplek hebt gevonden en niet meer Toos heet :)

» Reply

Karina

Aaah wat ontzettend kut, maar wat fijn dat je er bovenop bent gekomen en een baan hebt en vooral heul fijn dat je die foto hebt gedeeld want nu is mijn maandagochtend minder erg. Natte katten zijn geweldig.

» Reply

Ilse

Ik wil oprecht medeleven betuigen, maar ik kan het niet laten om te zeggen: het is toch ongelooflijk hoe jij zoiets als dit weer zó kunt beschrijven dat ik bijna moet janken van het lachen. En nou, hup aan het werk dan maar weer! Fijn dat je weer een baantje hebt. (Voila, daar is het oprecht betuigde/betogen (WAT?!) medeleven.) Wat voor werk doe je nu dan, eigenlijk? Of wil je dat nog even geheimhouden. In elk geval. Ik hoop dat je nu ook weer vaker hier bent. Maar hé, je weet wat ze zeggen hè?

Reis ver
Drink wijn
Denk na
Lach hard
Duik diep
Kom terug

» Reply

Jen

Aah wat rot :( Heel herkenbaar ook. Ik hoop dat je het naar je zin hebt op je nieuwe plekje.

» Reply

Saar

Even janken, schelden en vloeken en dan weer door! Heel knap van je!

» Reply

Daan

Wat zuur! Sterkte en hopelijk kun je snel iets vinden!

» Reply

Lianne

Cringe

» Reply

Esther

Arme Floor in de vijver. De kitten van de bovenburen lazerde pas 5 verdiepingen naar beneden. Ook avontuur! (En een gebroken heupje, aww). Anyway. Ja, zonder baan zitten is K. Ik ben zelfstandige en vaak gaat het top, maar af en toe heb ik ‘zo’n week’, dat ik alleen kutklussen krijg aanboden voor €10 voor 3000 woorden (wut??) en dat bestaande opdrachtgevers dramatisch lopen te eikelen. Dan wil ik Netflixen, een ‘hobby’ beginnen en bij de Hema werken. En dat gaat gelukkig over en dan komt het weer goed. Hoera!

» Reply

Ilse

Ik kan er niets aan doen, maar ik lig echt helemaal in een scheur om die foto van Floortje. Die blik, haha! (En YAY voor je nieuwe werk!)

» Reply

Lies

Eerlijk!? Zo’n blogje had ik even nodig. Bij mij is het ongeveer mijn eigen schuld en zie ik even geen uitweg meer, maar ik had het even nodig om dit te lezen. Dus bedankt!! Gefeliciteerd en succes met je nieuwe baan!

» Reply

Anne-Fleur

Neeee wat kut! En wat super naar dat ze zo van je af wilden, wat een lui.:(
Ik moest wel echt heel hard lachen om hoe je het schreef. En om de foto van Floortje, arm dingetje!
Mooi beschreven en zo herkenbaar van toen ik werk zocht. Super fijn dat je nu iets fijns gevonden hebt!

» Reply

Sascia

God ja, ik ken het. Maar het komt altijd weer goed. Ik lees je blog voor het eerst en heb hardop moeten lachen om die lieve poezerd van je. Succes met je nieuwe baan! Groetjes, Sascia

» Reply

Paul

Die laatste zin moest ik heel hard om lachen.
Maar het verhaal daarboven is natuurlijk allesbehalve leuk. Onbegrijpelijk dat werkgevers niet begrijpen dat er in medewerkers geïnvesteerd moet worden.

» Reply

Floor

Ik vind oprecht dat er een #bloggen4ever moet komen op Bloglovin. Gewoon omdat het kan.

» Reply








Webdesign + development by bodinelouise