Afgeschreven

Op de valreep.

31 december 2014

Het is een beetje een blog-traditie geworden om een terugblik te geven over het afgelopen jaar. Ben gek op tradities. Daarom, op de valreep, nog even een teken van leven van mijn kant. Ik ben nogal van dingen op de valreep doen, merk ik. Zo heb ik gisteravond nog mijn zorgverzekering gewijzigd (BOOORING sorry) en moet ik straks nog Oudejaarsloten kopen van de Staatsloterij (want GOKPROBLEEM haha grapje, gewoon OCD want als ik ze niet koop valt de jackpot op het lotnummer dat ik niet heb.)

 

Laten we beginnen met de dieptepunten, dan hebben we die ook maar weer gehad.

Genoeg ziekenhuizen gezien. Ja. Mijn ouders, dat is me nogal een stel. Mijn vader lag vorig jaar met Kerst + Oud & Nieuw in het ziekenhuis, en bleef daar nog behoorlijk lang liggen ook. En daarna begon mijn moeder ook nog eens, zij werd met haar verjaardag opgenomen. Gelukkig hebben ze deze trend niet doorgezet en zitten ze nu allebei lekker thuis. Veel gezelliger.

School. Meer ga ik er niet over zeggen. Laten we het vooral gezellig houden.

Ik heb een bril. Nee stop, ik heb twee brillen. Meh.

 

IMG_20141122_085100

 

 

De Ladiesrun. NEVER AGAIN.

IMG_20140601_110051

 

 

Wat wél leuk was:

WE ZIJN VERHUISD YAAAAAAAAAAAY. My fucking goodness, dat werd wel eens tijd ook. We wonen nu in het schattigste huisje OOIT (vind ik) en Floortje en ik eten opeens veel meer omdat hier alle ruimte is om rond te rennen. Plus aaaaal die trappen. (Grapje, eentje. Ook nog eentje naar de zolder maar daar kom ik nooit.)

WE HEBBEN NU OOK EEN TUIN YAAAAAAAAAAY.

Vrienden kregen een VET LIEF baby’tje. Zo schattig. Maar echt. ZO schattig.

DIONNE IS ZWANGER, vind ik echt supertof.

Taartjes en wijntjes en froyo’s en tapas eten met Aline.

 

20141231_171920-kdcollage

 

Ik ben VEEL gelukkiger nu we een huis hebben. Maar echt. Ik wist wel dat ik ongelukkig was in de zeecontainer, maar nu we hier wonen, realiseer ik me pas hoe erg het was.

IK KAN KOEKJES EN TAARTJES BAKKEN. Zo organiseerde ik laatst nog een Taartfest met alle tofste bloggers erbij en omdat ik zo gek ben op tradities, vind ik dat we dit elk (half) jaar moeten doen.

20141221_190802-kdcollage

 

Mijn vader werd zestig en is dit jaar ook nog eens 35 jaar getrouwd met mijn moeder. PARTYHARDY. Dus zijn we een weekend weg geweest naar Hengelo. Ja, Hengelo. Hengelooo. Mijn vader vroeg: “Femke, waar zou je heen willen?” Dus ik zeg: “Friesland of Zuid-Limburg. Of Zeeland.” Het werd Hengelo. Hengelooo. Het was erg gezellig. En in Almelo (Almelooo) staat er een Bolletje-theehuis. Superlachen. Ik heb het bijbehorende winkeltje geplunderd.

20141231_165252

 

 

Eigenlijk waren er nog veel meer hoogtepunten maar kom op jongens, ik weet niet eens waar ik twee weken geleden mee bezig was, laat staan wat het hoogtepunt van de maand maart was. Ik sluit dus maar af met het idee dat 2014 een prima jaartje was, stukken beter dan 2013. Maar hee, er is altijd ruimte voor verbetering.

 

Dingen die anders moeten:

Femke gaat weer sporten/afvallen. Jaja, ik weet dat jullie nu allemaal over de grond rollen van het lachen maar ik meen het, ik ga weer eens een poging wagen. Het gezeik met sporten is, is dat het eigenlijk heel erg goed te doen is (soms zelfs leuk?!?!?! WTF???) zolang je in dat ritme zit. En als je daar eenmaal uit bent (hardlopen kuch kuch) is het vet moeilijk om weer te starten. Maar dat ga ik dus wel doen, ik heb al een abonnement op de sportschool HEUJ.

Ik ga -mede door sporten- weer proberen een aantal kilo’s af te vallen. En wel vanaf 2 januari. Ik weet het; als je af wilt vallen, waarom niet meteen beginnen? Heel simpel, vanavond gaan we gourmetten. En oliebollen, wafelrolletjes met slagroom, ijsjes en zalmrolletjes eten. Begeleid met drie flessen wijn. Daarom vanaf 2 januari ga ik er weer mee aan de slag. (Ik zet expres het jaartal er niet achter HAHAHAHAHA nee grapje, 2015.)

Beter nagels leren lakken. (Zodra ik mijn nagels heb gelakt bedenk ik altijd dat ik nog moet douchen. Of naar de wc moet. Of mijn haren nog moet borstelen of Floortje wil aaien. Issues, echt.)

Meer bloggen. Kom op Femke, dit kan ECHT niet.

 

Nou jongens, proost alvast en ik hoop oprecht dat jullie 2015 beter wordt dan 2014. Ofzoiets. JOEEE!

 

Oh heftig jongens, ik heb op de valreep nog twee hele erge dingen gedaan waarvan ik nog niet weet of het een hoogte- en/of dieptepunt is want het is heel erg. Maar echt. Ik kocht een wansie (YAAAAAAAAAAAAAAY maar Lucas vindt die wansie helemaal niet sexy  HELP???) en een selfiestick (ik denk dat Lucas bij me weg wil, living on the edge hier).

 

 





Je mist het pas als je het niet meer hebt‏.

3 december 2014

De goden zijn me meestal best aardig gezind. Ze vinden het wel geinig om me zo af en toe eens flink te stangen, maar hee. Don’t we all? Ik kan heus tegen een (kut)geintje, of twee. Drie ook. Maar daarna houdt het op. Dan sla ik mijn ogen ten hemel, roep ik tien keer “REALLY JONGENS, REALLY?!” terwijl ik mijn handen in de lucht gooi.

En dan gaat het weer een tijdje goed.

Dan krijg ik bijvoorbeeld het schattigste arbeidershuisje ter wereld aangeboden. Of doet Luc allemaal lieve dingen. Zit ik lekker in mijn vel, heb ik een chocolade-voorraad en ben ik best content.

 

Nu is niet zo’n moment.

 

IMG_20141202_081412

Mijn wekker is stuk.

En ik begrijp dat dit misschien vreugdegevoelens op zou moeten roepen, of dat men daar ontspannenenender van wordt. Ik ben niet zo’n men(s). Sterker nog, ik hecht zeer veel waarde aan mijn agenda, en aan mijn wekker. Zonder die twee ben ik hopeloos verloren. Controlfreak? Niet zolang ik exact weet hoe laat er wat precies van mij verwacht wordt.

Ik kocht dus laatst via Marktplaats zo’n uberhippe vintage retro flipflapflop-wekker. Of nouja, half flipflapflop want de cijfertjes zijn anders en slaan dus niet echt om zoals zo’n kaartje. Maar hij zoemt heel zachtjes als er een cijfertje omdraait, en hij ziet er te cute uit, dus vooruit.

IMG_20141106_222954

 

Maar de wekker-functie van deze wekker blijkt niet geheel betrouwbaar. Misschien namen ze het vroeger in uberhippe vintage retro-tijden niet zo nauw met wekkers en vroeg opstaan, maar hee. Tijden veranderen. Als ik zeg dat ik om 6:00 (huilend) wakker moet worden, dan wil ik dat zo’n ding loeihard gaat galmen om 6:00.

No biggie. Zou je denken. Het is immers 2014. Ik heb een vette Samsung-telefoon.

Maar die wekkerfunctie is dus stuk.

Eerst dacht ik dat Floortje met haar pootje tegen de tutscreen mepte om 6:00 ‘s morgens. Al dan niet geïrriteerd door het geloei, al dan niet om wraak te nemen op mij voor totaal onduidelijke zaken. Want mijn wekker doet:

TUUTUUTU-

En wordt op dat moment afgebroken. Doet niks meer. En als jij denkt dat ik na twee-en-een-halve TUU wakker ben, dan heb je het mooi mis. Ik heb meerdere TUU’s nodig om fatsoenlijk te beseffen dat ik echt wakker moet worden. Ik zeg maar gewoon waar het op staat, als ik me verslaap, ben ik de rest van de dag in een soort van hysterische toestand. Totaal van de leg.

Tijdens zo’n hysterische toestand vroeg een collega wat er loos was. Ik legde uit watskeburt en zegt-ie: “Probeer dan zo’n Fielips wake up licht.” Echt hoor. Als je mij wakker wil maken moet je van betere huize komen dan een lampie aan doen. Ik trek gewoon de deken over mijn hoofd en alles cool, niks aan de hand.

 

Ik herinnerde me opeens dat ik nog ergens in een doos (hou op met me) een digitale wekker moest hebben liggen die me mijn hele middelbare schooltijd tijdig heeft gewekt voor het eerste uur Frans/Duits/Geschiedenis. Na zeven dozen (echt, schei uit) had L. ‘m EIN-DE-LIJK gevonden.

Dusse.

IMG_20141202_081147

Ain’t nobody messin’ with my wekker.

 

 

(En om nog even te schetsen hoe de goden weer eens lekker lopen te kutten: vanmorgen was mijn band lek, de brillenkoker in mijn tas leeg, de verwarming op het kantoor stuk en de koffie uit de koffieautomaat op.

REALLY JONGENS, REALLY?!)

 





Heerlijk avondje.

28 november 2014

Voor het eerst in heel veel jaar vier ik dit jaar geen Sinterklaas. Niet omdat ik het niet wilde, of omdat Lucas het niet wilde, maar simpelweg omdat we er geen tijd voor hebben. De eerste mogelijkheid om goed Sinterklaas te kunnen vieren viel pas in januari. Omdat we geen tijd hebben om eerder surprises en gedichten te maken. Dus viel het gezamenlijke besluit: dit jaar geen Sinterklaas.

Ik vond dat best wel jammer.
Ik hou van Sinterklaas.

Ik hou natuurlijk ook van marsepeinen aardappeltjes, chocoladeletters, truffelkruidnootjes en speculaas, maar vooral de gezelligheid er omheen. Lootjes trekken, rijmschema’s vervloeken, huilen omdat het inpakpapier op is. Dat soort drama’s. En dan in ons eigen nieuwe oude huisje, gezellig bij elkaar. Helaas, het ging niet door.

Dus maakten Lucas en ik een afspraak. We zouden allebei een klein cadeautje kopen voor elkaar. Zodat we het Sinterklaasfeest niet helemaal aan ons voorbij zouden laten gaan. Omdat we elkaar de laatste tijd weinig zien, we allebei altijd maar moe zijn, gevoelig zijn voor de donkere koude winterperiode. Gewoon een kleinigheidje, voor Sinterklaas.

 

We maakten een klein lijstje voor elkaar.

Lucas wilde:
– een plaat van de Red Hot Chili Peppers
– een wokpan
– een snoeischaartje voor in de tuin

 

Dus kocht ik voor hem een nieuw warm vest.

 

En hoewel we hadden afgesproken dat we pas 5 december cadeautjes uit zouden wisselen, heeft hij het vest inmiddels al drie dagen aan. Zo gaat dat dan.

Gisteravond kwam Lucas om 19:30 thuis. Allebei hadden we een lange dag gewerkt. Moe zaten we naar de televisie te staren.
“Hoe was je dag?” vroeg hij toen.
“Ik ben helemaal nat geregend” klaagde ik. “M’n gympies en m’n spijkerbroek liggen op de verwarming in de badkamer te drogen.”
“Oh. Ja. Hm. Ja. Vervelend. Irritant. Ja. Ehh. Wil je wat drinken?”
“Nee” zei ik, “ik hoef niks.”
En zo keken we nog even televisie.

“Wil je nu misschien wat drinken?” vroeg hij een half uur later.
Weer schudde ik mijn hoofd.
Met gefronsde wenkbrauwen staarde hij naar de televisie.
“Zeker weten?”
“JAAHAA.”

In de pauze bij Expeditie Robinson (LOBKE AAARGHHH EJDIJHD#WHDI#W”#) keek hij me aan.
“Nu dan wat drinken?”
Weer schudde ik mijn hoofd.
“Echt niet?”
“Neeeee, ik HOEF niks.”
Luc ontplofte.
“DJIEZES FEMKE GA NOU GEWOON EENS PLASSEN!”

Geschrokken stommelde ik naar de badkamer.

 

IMG_20141127_223027_resized

Het album dat ik standaard op repeat heb staan op mijn I-pod. De plaat die ik kan dromen en al een miljoen keer gehoord heb, en graag op LP hebben wilde.

 

En zo was, zonder dat ik er erg in had, het heerlijk avondje opeens aangebroken. Allebei een vrije avond. Floortje zacht snurkend op de bank. Lucas met zijn nieuwe vest aan. En één van mijn lievelingsplaten door onze boxen.

Het was daar. Zomaar opeens. Zonder dat we het bewust hadden ingepland. Een heerlijk avondje.

 

“Ik wil nu wel wat te drinken” zei ik.
“Oke” zei Lucas terwijl hij zijn schouders ophaalde.

 

Ben het zelf maar in gaan schenken.

 





Ik hoor erbij.

5 november 2014

De dag die ik stiekem wist dat ging komen was eindelijk hier, hoewel een jaar of vijftig/zestig te vroeg.

 

Ik ben mijn brillenkoker kwijt.

 

Niet mijn bril, neen, de koker.
“No biggie, je hebt de bril nog!” denken jullie nu vast. Maar let op. Die koker is dus vele malen belangrijker dan die hele twee glazen op stokjes bij elkaar. Want die koker zorgt ervoor dat ik niet op de bril ga zitten. Of ‘m laat kletteren op de grond. Of ‘m nonchalant in mijn tas gooi, waarna ik bij de supermarkt een zak aardappels er bovenop flikker.

Die koker zorgt ervoor dat mijn bril al twéé hele weken heel is gebleven.
(En dat kreng was duur, dus ik was eigenlijk van plan om dat langer vol te houden dan twee weken.)
Die koker is niet alleen een handig bewaardingetje, maar ook van levensbelang.

 

Het hele huis ondersteboven gehaald, Floortje drie keer opgetild (Joost knows dat ze veel spullen kan herbergen onder haar weelderig figuurtje, hele afstandsbedieningen verdwijnen), dekens uitgeschud, onder de bank gekeken, zelfs op het toilet want ja, weet ik veel.

“Ding ligt vast op mijn werk” dacht ik toen.
Vanmorgen aangekomen bleek ook niemand dat ding gezien te hebben. Heel cool ben ik toen aan het werk gegaan alsof het me niks kon schelen, maar ik kreeg het een beetje warm. Want even hoor, HOE krijg ik het voor elkaar?
Als mijn hoofd niet vast zat, lag-ie nu bij mijn brillenkoker.
Joost knows dat mijn bril nu geen lang leven meer gaat hebben. Die zal nu binnen no time een pootje missen (ahw), of een glas, of gewoon volledig kwijt zijn. En dat allemaal omdat Femke weer niet met haar eigen spullen om kan gaan.

 

Ik heb me inmiddels neergelegd bij dit lot. En ik heb me ook neergelegd bij het feit dat het universum mij prima in de smiezen heeft gehad, en daarom de aanbieding van ‘Tweede bril gratis’ op het juiste moment voor mijn voeten heeft gegooid. Die tweede bril was niet voor die ene leuke outfit op Kerstavond. Nee. Die tweede bril is er omdat ik niet normaal kan omgaan met die eerste.

Het is nu echt écht officieel: ik ben lid van de brillenclub.
De eerste leuke selfies zijn geweest, nu begint het hele moeilijk kijken, je bril terugduwen bovenop je neus, beslagen glazen op de fiets, poetsen met van die doekjes met glassex: ik doe het allemaal. Met als hoogte(?)punt dat ik binnen twee weken mijn brillenkoker kwijt ben. Laat mijn ouders het maar niet horen (heehoi! Ja hij is echt weg.).

 

Ik kijk uit naar de dag dat ik aan mensen om me heen vraag of ze mijn bril hebben gezien terwijl ik hem op mijn hoofd heb staan.
Universum: wees voorbereid.

 

bril

 

 

Edit: Een uur nadat ik dit stuk had getikt, vond ik mijn brillenkoker terug onder het kussen van de bank. Het enige kussen dat ik tijdens mijn ijverige zoektocht niet door de kamer heb gesmeten. Story of my life. Bij deze wil ik het universum laten weten dat ik ook al een poosje drie Tony’s repen met karamel/zeezout kwijt ben, en zes briefjes van vijftig. (Ik wilde eerst € 10.000 zeggen, maarja. Wie gelooft dat.)

 





Over die tuin van ons.

30 oktober 2014

Een van de belangrijkste criteria aan een nieuw huis vonden Luc en ik toch wel de aanwezigheid van een tuin. Nou. Die hebben we hoor. Sterker nog, op oude luchtfoto’s uit het Archief is te zien dat die tuin er al is sinds 1932.

Ik kan je vertellen dat ik een zeer sterk vermoeden heb dat er sinds 1923 niets meer aan die tuin is gebeurd. Tuinhaters hebben de boel betegeld. De volgende bewoners hebben er wat aarde overheen geflikkerd en hier en daar een plantje gekwakt. De volgende bewoners hebben daar overheen weer tegels gegooid. En ga zo maar door t/m 2014.

Wij wilden een groene tuin.
Met een magnoliaboompje.
En een vlinderstruik.
En een moestuintje.
En mooie bloemen.
En gras.
Met een paadje naar de schuur.

 

Luc wilde een vijver met Koi Karpers. Ik niet. Dit is het compromis.

Luc wilde een vijver met Koi Karpers. Ik niet. Dit is het compromis.

 

Léven moest onze tuin. En dus gingen we aan de slag. Op dat moment nog niet wetend dat de tuin tot drie meter diep moest worden uitgegraven, en daar hele Amersfoortse keien uit zouden trekken, een vijver uit de Tweede Wereldoorlog, een vintage tuinkabouter en vooral heel, HEEL veel stenen.

Ik wilde ook graag mijn steentje bijdragen.
Op de momenten dat er kei(…)hard in onze tuin werd gewerkt, was ik er niet. Werkenwerkenwerken, helaas. Maar ik wilde ook iets doen. Iets voor onze wereld betekenen. Dus ik Marktplaats op.

Want mooie bloempotten, dat was vast een goed idee.
Dat was vast een Heel Goed Idee.
Het moest mijn beste idee sinds jaren worden.
Want wat kon er mis gaan??

 

Dat zal ik eens vertellen.

 

Ik vond deze bloempot:

 

Zo klein was de foto echt.

Zo klein was de foto echt.

 

Volgens de advertentie waren het er twee. Twee mooie Keulse potten. Voor vijf euro per stuk mocht ik ze op komen halen, vijf kilometer verderop. PRIMA! Dácht ik. Op de foto meende ik te zien dat de potten makkelijk achterop mijn bagagedrager konden. Wist ik veel.
Ik kwam aan. Stonden daar twee GIGANTISCHE bloempotten. Tien kilo per stuk (dat hebben we net gewogen). En toen moest ik bijna huilen, met mijn fiets aan de hand.

Hoe ik ben thuisgekomen kan ik me niet meer herinneren, maar mijn verzuurde arm vertelt mij dat ik vijf kilometer lang de (in totaal) twintig kilo wegende potten achterop heb weten te houden.
De mascarastrepen over mijn wangen zeggen mij hoe die tocht is verlopen.
Evenals de zachte banden van mijn fiets. Met flitsen komen er herinneringen boven dat ik mezelf hardop aanmoedig terwijl ik vooruit probeer te komen. Kilometers lang. De blikken van medelij van de fietsers die mij inhaalden.

Dom ben je Femke, ont-zet-tend DOM. Vraag de volgende keer extra info, regel iemand met een auto, maar dit doe je NOOIT meer. (Vertelde ik mijzelf in een openhartig gesprek.) En toch was ik trots. Want jemig, we hadden toch maar wel twee spotgoedkope prachtige bloempotten en HALLO, ik was heelhuids thuisgekomen!

Deze bitches zijn dus HUGE.

Deze bitches zijn dus HUGE.

 

Toen Lucas thuiskwam vertelde ik trots van mijn barre fietstocht en hoe vreselijk het was, en hoeveel pijn mijn arm deed. Hoeveel ik had geleden om zo onze tuin te kunnen verfraaien.

Lucas bekeek de potten.
Keek rond in de tuin.

“Maar lieve schat. Waar wil je ze dan neerzetten?”

 

De enige vrije plek:

tuinf4





Zoals ik dus zei…

27 oktober 2014

Zoals ik dus twee maanden geleden al zei, ik ben dus weer terug op mijn ouwe vertrouwde blogpagina.

Ik was het namelijk een beetje kwijt geraakt tijdens de verhuizing. En hoewel we nog steeds een kamertje vol hebben staan met dozen tot aan het plafond (say what? Ja echt.) heb ik besloten om te kijken of ik het nog een beetje kan. Dat hele bloggen dus.

Dus dames en heren, pak er een wijntje bij. Of een biertje. Taart is ook goed. Het is maandagochtend as we typ, dus van mij mag je. Persoonlijk zit ik nu aan de koffie, maarja. Ik ben dan ook een vrij saai persoon. (Stiekem.) (Nee helemaal niet stiekem, dat is vrij duidelijk. Hallo Femke, wake up en smell de koffie.)

 

Ik leef dus nog.
Soort van.

 

Niet om te klagen, maar ik werk me dus helemaal de pleuris de laatste tijd. (Ik had eerst netjes ‘het apezuur’ maar toen ging ik met mezelf de discussie aan over wat ‘apezuur’ nou eigenlijk was, en om een lange discussie kort te houden: ik verloor.)

Working nine to five baby, en dan daar achteraan soms ook nog eens six to nine. Of ten (oh man). En omdat banketbakkers mij niet willen aannemen als leerling omdat ik te oud ben (au, au, au!) (ik ben verdorie 24!) (HALLO), bak ik in mijn vrije tijd als een bezetene appeltaarten. Of nouja, dat is twee keer gebeurd. Verder heb ik mijn handen vol aan mijn huiswerk (Heel Holland Bakt kijken IK WAS VOOR MENNO EN IK WIL ZIJN BAKBOEK MENNO MENNO MENNO YAAAY) en Floortje leren hoe ze een trap op moet. Heftig hoor.

En omdat ik het leven tijdens de verhuizing niet meer zag zitten heb ik sinds kort ook nog eens een bril.
Nu zie ik het wel weer zitten.
Ik zie nu zelfs de zonneschijn weer en dat is heel knap want die schijnt nog geeneens echt goed de laatste tijd.
En ik kan nu vanaf mijn huis op de torenklok zien hoe laat het is, het is net alsof ik in een 3D-film zit en alles kan aanraken wat ik wil. (Luc: “Hee hallo we kunnen vanaf ons huis de torenklok helemaal niet zien hoor.” Ik bedoel maar.)

IMG_20141023_143447

 

 

Nu nog wat korte verhaaltjes van mijn kant:

1: Ik heb dus het eerste seizoen gezien van American Horror Story. En dat is dus SUPERVET en HEEEEEL erg eng. In het kort: een prachtig mega-oud landhuis in The City of Angels (LA dus) is al jaren verlaten en dat komt omdat iedereen die het huis betrekt doodgaat. Want er wonen allemaal boze en/of gefrustreerde geesten die er voor zorgen dat iedereen doodgaat.
Ik woon dus sinds kort in een prachtig landhuis (oke, arbeidershuisje) uit 1926 in The City of Amersfoirde (Amersfoort, bijna hetzelfde als LA) wat heel lang leeg stond. En Floortje ziet geesten in ons huis. The end.
(M’n hart jongens, m’n hart.)

2 Floortje heeft de piano ontdekt. En dat daar geluid uit komt als je als een kleuter op de toetsen ramt.

IMG_20141026_094439

 

 

3: Mijn nieuwste verslaving: bloempotten. En voor Sinterklaas wil ik allemaal pinda-kettingen (waaronder een voor mijzelf want hallo, je moet jezelf niet vergeten) en vetbollen (die mogen de vogels houden) en vogelhuisjes (mogen ze ook houden WANT YES IK HEB AL EEN HUIS WOEHOE).

Dat was het voor zo ver. En omdat ik het bloggen dus best een beetje kwijt ben, heb ik best een beetje hulp nodig. Ik wil zo graag weer stomme blogjes schrijven, maar jongens, WAAROVER DAN. Als jullie niks zeggen moet ik het zelf weer regelen en dat vind ik prima hoor, maar dan wens ik geen gezeur van ‘djiezz, die blogjes gaan nergens over’. Want ik doe heus echt alleen maar mijn best.

 

Kusjes en TTYS.

(Keken jullie ook ‘Paris Hilton’s My New BFF’? Ik wel en het betekent dus ‘Talk To You Soon’. Heb ik geleerd. Van Paris. Hilton. Het moet niet gekker worden.)

 

P.s.: Luc: “Dit blogje ging wel echt nergens over.”

 





Do you want to build a snowman?

22 mei 2014

Ik stond gistermiddag in de supermarkt. Met in mijn mandje tortilla’s, een komkommer, tomaatjes, en een fles wijn. Vergeet eigenlijk die andere boodschappen meteen maar weer, want het ging om die fles wijn. Ik had de avond vrij en ’27 dresses’ kwam op televisie. En nouja. Jullie snappen ‘m wel geloof ik.

 

Vraagt de plusminus 16-jarige kassa-chick:
“Hoe oud ben jij?”
F: Huh? Ik? Ik ben 24.
K: Mag ik je ID-kaart even zien?
F: Oh. Eh. Ja hoor.
K: Wordt dat vaak aan je gevraagd?
F: Eh. Ja. Altijd eigenlijk.
K: Sorry.
F: Geeft niet. Mijn anti-verouderingscreme werkt tenminste HA.HA.HA.

 

(En dat mag ook wel want shit is duur.)

 

Goed.

Ik ben nu dus al een week 24 jaar. Enne. Er is geen fuck veranderd.

Of nouja. Natuurlijk wel. Ik heb nieuwe All Stars, een nieuwe ultieme-Femke-lippenstift, een nieuw boek, een taartjes-inspiratie-boek, een nieuwe mixer, een vijzel, cadeaubonnen en een bundeltje kaartjes.
Maar ik, de inner-Femke, is geen steek veranderd.

En vanavond dacht ik opeens: daar gaat dit jaar maar eens verandering in komen. WEETJE WAT, dacht ik, IK GA EEN ENORME LIJST MAKEN MET DOELEN DIE IK WIL BEHALEN OP MIJN 24e!!!!! Ik vond het een top-idee.

1. Uitvogelen hoe het gaat op school.
2. Weer lekker veel schrijven en bloggen.
3. 10 kilo afvallen.
4. Een eigen huisje.
5. Een nieuwe tattoo.
6. Meer yoga doen.
7. Tevreden zijn met mijn lijf.
8. Iets doen aan mijn lijf.
9. …
10. Ehm.
11. Zijn dit wel doelen?
12. Leren zingen.
13. Basgitaar leren spelen.
14. 10 km hardlopen.
15. Yeah right.
16.

 

Binnen een minuut was ik er alweer helemaal klaar mee. Ik kwam er achter dat die doelen me eigenlijk alleen maar herinneren aan alles wat ik tot vandaag nog nooit bereikt heb. En daar heb ik dus geen zin meer in.
Tuurlijk zou ik me kunnen richten op haalbare doelen. Maar zijn de grote onbereikbare dingen niet het interessantste?

 

Weetje.

Fuck die doelen.

Dingen die ik wil bereiken op mijn 24e:
1. Gewoon gelukkig zijn.

 

Ik zie wel hoe.
Ik zie wel waar.
Ik zie wel wanneer.

Ik zie vanzelf wel hoe er van alles op mijn pad komt.

 

(Ondertussen sta ik zingend op de bank “LET IT GO LET IT GOOOOO” uit Frozen te zingen. Ik heb nooit goed tegen alcohol gekund.)

 

(Grapje papa en mama.)

 

LET IT GO LET IT GOOO

LET IT GO LET IT GOOO

 





Lachen man.

16 april 2014

Ooit las ik ergens dat je naar mensen moet glimlachen. Gewoon naar wildvreemden dan he. Op straat, in een winkelcentrum, zelfs in de Appie(!!1!1!!!). Omdat je niet weet wat voor dag ze hebben, en dan kan een glimlach opeens alle ellende laten verdwijnen, voor die ene seconde dat je elkaar passeert. Je weet het niet he, je kent andermans situatie niet.

Nee hoor, ik maak er een beetje een dolletje van.

Ik snap dat het een positieve werking kan hebben op mensen. En dus ging ik er mee aan de slag. Want ik draag graag mijn steentje bij om de wereld een stukje mooier te maken. (KOTS)
Als ik bijvoorbeeld op Utrecht Centraal wandelde (ook wel: meetingpoint en kruispunt voor heel vermoeid bloedchagrijnig reizend Nederland), gaf ik een vreemde mijn glimlach. Werkt heel simpel. Maak kort oogcontact, glimlach (en loop vooral door want anders wordt het awkward). Jij blij, zij blij, ieders dag is weer goed.

 

Dat is dus het meest egoïstische OOIT, ben ik nu wel achter.

 

Laatst. Ik moest van de Uithof (een afgelegen oord in Utrecht) naar Utrecht CS. Ik ben niet graag op de Uithof, ergo: ik was strontchagrijnig. Ik moest voor 16:00 inchecken dus ik had haast. En voor iedereen die een verleden op de Uithof heeft weet: haast + kuthumeur + bus 12 = 100% PURE EVIL.

Afijn. Ik snelwandelen (ik ren principieel niet op stations) naar het eerste beste incheckpunt, weet gelukkig nét op tijd in te checken, en vervolg mijn snelwandeltocht naar het goede spoor. Ik snelwandelen, en snelwandelen, en snelwandelen, passeert opeens één of andere dude me.

 

Hij kijkt me aan. Hij glimlacht. Hij wandelt weer door.

 

WHUUUUUUUUUUUT.
WAT zit er op mijn gezicht?!
Heeft mijn lippenstift zich verspreid?!
Heb ik een vlek op mijn -ehh..- breast-area?!
Gulp open?!
Hangt er pleepapier aan mijn schoen?!
Heb ik een ongewenste hanekam op m’n hoofd?!
WAAROM DOET HIJ ME DIT AAN?!?!?!
EN WAAROM HANGEN ER NERGENS SPIEGELS OP ‘T STATION?!

 

Ik heb er mijn hele treinreis naar huis over gedaan om er achter te komen waarom ik uitgelachen werd. Mezelf wiegend. Gewenst dat ik onzichtbaar was. Schijtonzeker werd ik er van. Dus dankjewel, meneer de wildvreemde. Leuk hoor, dat glimlachen naar onbekenden..

Ik kap ermee, je hebt namelijk echt geen flauw idee wat je een ander aandoet.

 

 

 





No biggie.

7 april 2014

Laat ik even voorop stellen dat ik NOOIT ergens te laat kom, tenzij door pure overmacht. Echt. Ik ben overal te vroeg. Spreek af met mij om 15:00 en ik ben er om 14:50. Is een gewoonte. Ik hou er niet van om ergens te laat te komen. Afgelopen week was ik voor het EERST in mijn 54-jaar durende studentencarrière vijf minuten te laat bij een tentamen omdat de bus niet kwam opdagen én mijn trein een kwartier vertraging had. (“Maar Femke, het ritje Amersfoort-Utrecht duurt toch maar een kwartier?” DON’T GET ME STARTED.)

Tot vanmorgen 8:35 was ik er méér dan heilig van overtuigd dat mijn studiegenoot en ik op school hadden afgesproken om 11:00. Ik vond 11:00 een mooie tijd. L. moest al om 4:00 uit zijn bed komen, ik had al berekend dat ik dan net nog even door kon tukken, en daarna rustig toe kon treden in het land der levenden.

 

Die kat van mij he, die wist dus dat er iets verkeerd ging. Want om 8:35 ging ze op mijn hoofd liggen.

“WAKE UP BITCH WAKE UP WAKE UP” blèrde ze.
(Nee hoor grapje, ze zei: “Rise and shine, pretty babe!”)
(Nee hoor grapje, ze zei: “Meeee-oeeew.”)
(Floortje kan natuurlijk helemaal geen Engels.)

En da’s nog niet alles. Brullend duwde ze haar pootjes in mijn haar, kwam vast te zitten (dra-ma) en toen ik haar (en mezelf) had bevrijd en haar op de bank had gezet om af te koelen, keek ik in mijn telefoon. Haalde het berichtje van studiegenoot erbij.

“Zullen we om 10:00 afspreken?” had hij gezegd.
“Prima!” had ik geantwoord.

 

GLOEIENDE-GLOEIENDE-GLOEIENDE.

 

Als een maniakale wervelwind ben ik door het huis gegaan. Forget the women and children, out of my way.

En twee rijstwafels, de kortste douche in de historie van douchen, anderhalve (cheapie) Redbull en twee verschillende sokken later zat ik in de trein van 9:25. Zelfs m’n Nikies aangetrokken i.p.v. mijn beroemde rooie hakjes omdat ik dan harder kon rennen over het station. (Heb ik niet gedaan, want ik heb mijn principes.)

Al met al zou ik ‘maar’ een kwartiertje later komen. Ik haat kwartiertjes later. Ik haat te laat komen. Ik kan dat niet hebben van mezelf. Als iemand anders te laat komt, no biggie trouwens. Kan gebeuren, shit happens. Maar om de één of andere manier kan ik dat bij mezelf niet aan.

 

Iets voor tienen, ik zat al in de bus, wilde ik studiegenoot op de hoogte stellen van mijn falen. Ik wilde het goed maken door een XL-cappuccino mee te nemen en had een heel betoog klaar staan vol excuses en hoe ik hemel en aarde had bewogen om hier op tijd aan te komen.

 

Hij was me voor.

 

Screenshot_2014-04-07-10-43-04-1

 

 

 

 





Dingen over Floortje die je niet per se hoeft te weten.

19 maart 2014

Op veel blogs is de ‘Random facts’-tag inmiddels verschenen, waarin bloggers allerlei ‘random facts’ over zichzelf uit de doeken doen. Nu vind ik mezelf niet zo bijster interessant, en ik vraag me af waarom ik jullie zou vertellen dat ik het allerliefst op blote voeten loop (kan ik lekker ‘aarden’) (…), en dolgraag rode lippenstift draag. Of dat mijn nagellak nooit langer dan 10 minuten mooi blijft omdat ik daarna bedenk dat ik mijn haren moet borstelen of wil douchen. Of dat ik altijd de bizarre angst heb dat ik mijn voordeur wagenwijd open heb laten staan.

Wel leek het me nou eens dé gelegenheid om eens wat dingen recht te zetten over Floortje. Geen idee wie Floortje is?

Floortje is de allerleukste populairste Queen Bee onder de katten, Instagram-personality en lapjes-socialite. (Daar valt echt niks over recht te zetten.)

 

Deze dame hier:

IMG_20140319_130832

 

 

Goed. Gaan we dan. Dingen over Floortje die je niet per se hoeft te weten.

~ Men denkt dat Floortje altijd boos is. Sommige mensen kijken altijd chagrijnig, Floortje heeft dat ook. Dat komt door haar smokey eyes. In de werkelijkheid is Floortje een lieve knuffeltroetel met agressieve trekjes. Die trekjes treden alleen op als je iets doet wat ze niet wil. Knuffelen bijvoorbeeld, of optillen. Hare Majesteit bepaalt namelijk zelf wel wanneer dat gebeurt. (Maar zolang ze zo fluffy blijft, blijf ik haar knuffelen. En optillen, yolo.)

IMG_20140312_125924

 

~ Floortje is, naar alle vermoedens (incl. die van de dierenarts) (ik wilde eerst ‘huisarts’ zeggen), een kruising met een Britse korthaar. Ik denk dat haar vader een Britse gentleman was, en haar moeder een driekleuren-hertogin. Althans, dat heb ik uit het gedrag van Floortje begrepen. (De dierenarts zag het aan de dikte van haar vacht en haar bottenstructuur.)

~ Tot ongeveer een jaar geleden zat Floortje nooit op schoot. Nu komt ze graag even op schoot zitten als je een middagje weg bent geweest. En als ze denkt dat je slaapt, gaat ze op je buik liggen. En als ze denkt dat je wakker bent (terwijl je eigenlijk slaapt), gaat ze eerst keihard miauwen om vervolgens op je buik te gaan liggen.

IMG_20140319_131047

 

~ Floortje kan niet normaal eten. In het begin was ik bang dat ze tandjes of kiezen miste, maar volgens haar huisarts is er niets aan de hand. Ik vrees dat er iets mis is gegaan bij haar opvoeding. Als ze eet gaat het namelijk alle kanten op en blijft ze als een koe drie kwartier staan herkauwen.

~ Als ze naar de dierenarts moet, zegt die altijd: “En daar hebben we Floortje weer!” Ik kan dat mens wel zoenen.

~ Floor heeft een hoekjes-fetish. Hoekjes van tafels, hoekjes van kasten, hoekjes van boeken, Floortje zet er haar tanden in. Sterker nog, uit een miljoen laptops zou ik die van mij er zo uit kunnen halen. Who needs serienummers?!

IMG_20140319_130334

 

~ Ik draag graag zwart. Floortjes buik is wit. You do the math. (Zo is ze altijd bij me.)

~ Alle spullen hier in huis zijn in principe eigendom van Floortje. Wij als bewoners mogen er zo af en toe, onder toezicht, gebruik van maken.

"Alles wat ik aanraak is van mij."

“Alles wat ik aanraak is van mij.”

"Dit is van mij."

“Dit is van mij.”

"Dit is sowieso van mij."

“Dit is sowieso van mij.”

''Dit is binnenkort van mij..."

”Dit is binnenkort van mij…”

 

~ Floortje kijkt graag televisie. Sterker nog, als wij een serie gaan kijken, komt ze er daadwerkelijk bij zitten om vervolgens een tijdje naar het televisiescherm te staren. (En dan zijn we net een mini-familie. <3)

~ Mevrouw snurkt. En hard ook.

IMG_20140319_140303

 

~ Floortje schept er plezier in celebrities na te doen. Waarover binnenkort meer.

~ Ook ligt ze graag op spullen. Sleutels weg? Telefoon kwijt? Afstandsbediening foetsie? Til F. even op, dikke kans dat het bingo is.

~ In het asiel heette ze Zorra. Iedereen ziet toch dat ze geen Zorra is maar een Floortje?!

~ Floor heeft een Geheime Hut in huis. Het is haar eigen secret office waar ze slaapt plannen maakt om de wereld over te nemen. Zelfs L. en ik weten niet waar haar hut is. (Grapje, tegenover de bank, onder de stoel waar mijn stoffen Flair-boodschappentas inmiddels dienst doet als mandje.)

 

En dat is zo’n beetje alles wat ik van Floortje mocht zeggen.

 

(Ik kijk uit naar de random facts over Emmy&Franklin, Badu&Totoro, Koda en Zep.)

 






Webdesign + development by bodinelouise