Afgeschreven

Dat ik heus nog wel stoer ben.

1 maart 2016

Jongens, als je eenmaal 25 bent, gaat het allemaal achteruit. Of weet je, laat ik het vooral bij mezelf houden. Ik werd opeens verstandig, ging beter nadenken over sparen en uitgaves. Nog heftiger zelfs: mijn TOEKOMST. In mei word ik 26 (janken) en ik spaar voor een vaatwasser. EEN VAATWASSER. Ik weet niet meer wie ik ben jongens, echt niet.

Niet dat ik het vroeger zo bont heb gemaakt trouwens. Maar ik was wel altijd gevoelig voor ‘stoer’ of ‘cool’. Vroeger, toen ik 15 was, wilde ik mijn oren vol piercings en mijn armen vol tattoos (nog steeds eigenlijk, maar ik spaar voor mijn pensioen).

Dat laatste. Ik heb dus een bff,  Ali, en die heeft een slechte invloed op mij. Dat is natuurlijk een grapje, maar met haar heb ik dus wel gisteren een piercing laten zetten.

Dat zeg ik nu dus vet stoer. Maar ik was niet stoer. Oh man, ik was absoluut niet stoer. Nachtenlang wakker gelegen. Met klotsende oksels en knikkende knietjes moest ik naar binnen worden gesleurd door Ali. Niet echt hoor, maar ik heb wel doodsangsten uitgestaan. Al mijn moeders preken over bloemkooloren en verschrompelde oorschelpen dreunden door mijn hoofd. En dat was nog niet eens de tijd van Google Afbeeldingen. Vlak voordat Aline en ik Magic Piercing in Utrecht binnen wandelden, begon zij ook nog even over wildgroeiend vlees. En was ik in de piercingshop getuige van een meisje dat wildgroeiend vlees liet weg halen. Ik kón niet meer.

 

Maar ik kon het wel. Kijk maar.

Deed het pijn? Ja. Gelukkig was Mandy heel erg aardig.

Deed het pijn? Ja. Gelukkig was Mandy heel erg aardig.

 

Goed. Het is geen septum. Geen industrial. Geen conch (die wilde ik voordat Aline over wildgroeiend vlees begon). Het is een vrij normale huis-tuin-en-keuken-piercing geworden, een anti tragus. (Of anti gratis, volgens de Whatsapp Auto-correct van Aline. Of anti tragisch, volgens de Whatsapp Auto-correct van mij. Dat maakte het allemaal niet beter.) En terwijl ik dit typte zat ik met een vuurrood oor trots te giechelen.

Voor alle piercing-experts die me uitlachen om mijn Ridder Schijtlaars-gehalte; ik snap jullie volledig. Maar ik maak hiermee een persoonlijk statement. Ik relativeer mijn toekomstige vaatwasser. Ik doe een high five met mijn 15-jarige zelf.

 

Dat ik tien jaar later ook heus nog wel stoer ben.

 

IMG_





2016:

1 januari 2016

Joehoi, 2016!

Eerder liet ik al een paar keer vallen dat ik wat voornemens had opgesteld. Dat is dus ook écht zo, en omdat één daarvan is dat ik meer blogjes moet tikken, tik ik er gewoon een blogje over.

Ik weet niet zo goed wat het is met voornemens. Zoals altijd hoop ik dat ik mezelf aankomend jaar kan blijven ontwikkelen, een beter mens kan worden met alles wat daarbij hoort. Yadayadayada. Maar al deze punten hoeven niet benoemd te worden omdat ik daar niet per se vanaf 1 januari 2016 mee begín. Wel heb ik hieronder wat punten opgeschreven die ik ánders wil in 2016. Waar ik in sommige gevallen al een tijdje mee bezig ben ook.

ME-ME-ME
In 2016 wil ik –lekker egoïstisch om mee te starten- meer tijd vrij maken voor mezelf. Ik merk soms dat er weken voorbij gaan waarin ik weinig tijd besteed aan dingen die ik leuk of belangrijk vindt en dat ik op vrije momenten als een zombie naar Netflix zit te staren (zoals The Walking Dead wat grappig is want ik als zombie hahahahahahahahahahahahahaha). Ik wil weer meer bakken. Meer vrienden zien. Blogjes lezen en schrijven.

Daarbij zou ik graag meer tijd willen steken in de piano en het leren spelen. Anders wordt het natuurlijk nooit wat met die muziekcarrière. Voor mijn 25e verjaardag kreeg ik een pianolesboek en die wil ik ‘uit’ hebben voor mijn 26e verjaardag (huilen) zodat ik deel 2 kan vragen. Ook kreeg ik van Lucas boek met Bach for Dummies. Niet echt for dummies, maar wel supereasypeasy. Lucas sloeg een willekeurige pagina open en speelde het meteen. Ik kan er nog helemaal niks uit want het is te moeilijk. Tot zover dit stukje over mijn pianotalent. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog niet zeker weet of er een muzikale carrière voor mij is weg gelegd.

Screenshot_2015-12-31-11-10-07-1

 

AFVALLEN
Ik ben dus inmiddels zo’n vrouw geworden. Zo’n typische. Zo eentje die lekker heen en weer slingert van YOLO EAT ALL THE CAKE naar WAAROM ZIE IK ER ZO UIT. Er is (op dit gebied dan he) geen land met mij te bezeilen. Dus, meer voor het idee, zet ik het alsnog op mijn lijst der voornemens van 2016. Tien kilo er af. Hoppetee. De nieuwe weegschaal staat al in de badkamer. (Weeeh.)

Ik kan nu een heel verhaal tikken over zelfacceptatie en leren tevreden zijn met jezelf. Maar de waarheid is dat dit voor mij smoesjes zouden zijn om maar niet de confrontatie met je gewicht aan te hoeven gaan. Er moet iets aan gebeuren, of ik dat nou leuk vind of niet.

PROEFDIERVRIJ
Last maar absoluut niet least. Ik heb besloten dat ik per 1 januari 2016 alleen nog maar proefdiervrije cosmetica en andere verzorgingsproducten aan zal schaffen. Voor zo ver ik weet is een groot gedeelte van mijn verzorgingsproducten al wel proefdiervrij, maar nog lang niet alles. Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik altijd (vet naïef natuurlijk) dacht dat een aantal grote merken waarvan ik veel heb liggen al proefdiervrij waren, maar helaas. Onlangs zag ik via IG opnieuw het één en ander hierover voorbij komen en dit heeft er toch wel voor gezorgd dat ik er definitief een streep onder wil zetten.

Voor sommigen is dit al jarenlang een logische stap. Voor mij komt deze nu pas, nu ik weet dat de merken die ik gebruik helaas niet allemaal voldoen. Sinds een aantal weken ben ik me hier nog wat extra in gaan verdiepen (o.a. via bijvoorbeeld Naoki) en werd ik me bewust van het inmiddels enorm grote aanbod aan alternatieven. Dat maakte de stap nog zoveel makkelijker. Tips zijn natuurlijk altijd welkom!

 

Lucas zei: ‘Waarom kijk je niet naar je voornemens van vorige jaren, zodat je daar dingen van af kunt strepen?’ Ik vond het een fantastisch idee en scrollde meteen op mijn blog naar de vorige nieuwjaarswisseling.

- Afvallen
– Meer bloggen
– Beter nagels leren lakken

 

Eh ja. Ik had de lat lekker hoog gelegd, zoals u ziet. Wens me succes (met mezelf).

ny





Eindejaarsgelul.

31 december 2015

Zo. Nou, ik kan je vertellen, hier ben ik eens efkes lekker voor gaan zitten. Want jongens, ik heb nogal een hoop te melden in dit traditionele eindejaarsoverzichtje. Het jaar 2015 was extreem en raar maar het is gelukt hoor, het jaar is weer voorbij!

Screenshot_2015-12-31-11-47-34-1

Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik eigenlijk niet eens meer goed weet wat er gebeurd is dit jaar. Het is zoveel. De afgelopen 365 dagen heb ik geen dagboek bijgehouden waarmee ik kan terugblikken. Dat is jammer, want daarmee ben ik dus een hoop vergeten. De kleine mijlpalen. De overwinningen. De leuke kleine momentjes. Er zijn er zoveel geweest.

L+F
Oftewel, de liefde. Ja gotsiemikkie, L. en ik zijn inmiddels alweer een ruime zeven jaar samen. Poeh. Nou. Ja. Dat dus. Ben gek op die gozer. Ik vind hem nog steeds vet lief en hij mij ook (DENK IK?!?!?!). We zijn net een paar dagen in Antwerpen geweest en hebben ons daar vol gepropt met speciaal-bier (hij want gadverdamme) en pralines (hij want gadverdamme) (HAHAHAHA NEE JOH ALLES IS VOOR FENKE!). Het is fijn om af en toe wat tijd samen te kunnen doorbrengen. Gewoon met zijn tweetjes.

1453280_1274994805863915_1494933094537887836_n

 

FLOORTJE
Floortje is de bomshit, she always was and always will be. Steun en toeverlaat. Rots in de branding. Ze knuffelt als geen ander en speciaal voor jullie hieronder een paar fijne kiekjes van het liefste poezebeessie ter wereld:

Screenshot_2015-12-31-11-09-26-1

Screenshot_2015-12-31-11-09-43-1

Screenshot_2015-12-31-11-08-26-1

 

FENKE
Ja. Het gaat goed. Dit jaar werd ik 25. VIJF-EN-FUCKING-TWINTIG. Kom maar door met die twintigerscrisis (grapje, die is natuurlijk allang gaande hier). Het is een enorm hectisch en raar en ingewikkeld jaar geweest dat volledig anders liep dan ik wilde. Maar het is bizar hoe alles dan toch weer volledig op zijn plek valt. Ik heb een ontzettend fijne baan, ik ben gezond, ik ben er.

20151230_111658

 

Dit jaar nam ik afscheid van banen en collega’s. Van zekerheid en een vertrouwde omgeving. Maar helaas een paar weken terug ook van mijn lieve opa. We zagen Terschelling, Antwerpen, Mumford&Sons, Typhoon, onze tuin die voor het eerst prachtig in bloei stond, Floortje die in de vijver donderde en leerden meer over ons huis. Ik blogde te weinig, klaagde veel te veel. Leerde mezelf een stuk beter kennen maar weet inmiddels zo aan het einde van het jaar ook wie mijn vrienden écht zijn, iets wat ik zeker door wil trekken naar 2016.

Screenshot_2015-12-31-11-10-46-1

 

Het is niet te doen. Een heel jaar aan gebeurtenissen samenvatten in één klein lullig stukje tekst. Ik kan het niet. Ik ben blij dat ik het jaar af mag sluiten met lieve vrienden die om de hoek wonen. Plannen voor 2016 heb ik niet. Dit jaar leerde ik dat je zo veel plannen kunt hebben, maar dat alles altijd anders kan lopen. Daarbij word ik verdorie 26 in 2016. Dat is bizar want 25 is al heftig en 26 is een jaar ouder dan 25. Voornemens heb ik wel. Daar zal ik traditiegetrouw ergens in de aankomende dagen iets over melden.

Eigenlijk ben ik voor nu aangekomen bij mijn laatste regels hier, van 2015. Er rest mij eigenlijk niets anders dan te zeggen dat ik iedereen een gelukkig, gezond en fijn 2016 wens!

Screenshot_2015-12-31-11-46-42-1

(En dat ik natuurlijk weer gewoon vaker blogjes moet tikken want dit jaar sloeg dat natuurlijk helemaal nergens op he.)





Bijkletskerst.

26 december 2015

Hoi.
Hoe gaat het.

Ik dacht. Ik doe weer eens een update. Heb onlangs toch maar weer mooi een factuurtje betaald voor nog een jaartje deze domeinnaam. En ja. Als je er voor betaald hebt, moet je er wat mee doen. Levensles numero 1, jongens en meisjes.

Nee efkes zonder dollen. Kletspraatje maar weer? Laten we het maar gewoon doen. Omdat het Kerst is.

Eigenlijk gaat het hier goed. Na een dalletje (noem het gerust een krater) en een klein dipje (zonder chipje, hahahahahahahahahahaha FML) kan ik weer eens zeggen dat het beter gaat. Het jaar 2015, dat was er nogal eentje van ehh. Ja. Hoe moet je dat nou zeggen. Het had ups en downs.

Zonder overal te diep op in te gaan, het gaat nu wél weer prima. Sinds het afgelopen half jaar vooral. En zeker de laatste weken begin ik me gewoon eigenlijk weer normaal te voelen. Ik heb nog afgeprijsde marsepein, ik heb een superfijne baan, een heerlijk huisje, een lieve Lucas en een fantastische Floor. Wat wil ik eigenlijk nog meer? Count your blessings, dat heb ik geleerd. Keiharde lessen. Wie zijn je vrienden? Hoe hard kun je op je bek gaan? Wie hebben je opgevangen, maar vooral: wie laat je vanaf nu los?

Cryptisch he?
Laf it.

En omdat ik zo van lijstjes hou, hieronder maar even een lijstje met punten die zich prima lenen voor een stukje apart maar waarvoor ik simpelweg te lui ben om het uit te werken.

– Ik ben dus begonnen met mezelf piano te leren spelen. Het gaat best aardig en ik vind het heel leuk! Ik had meerdere Sinterklaas-vieringen en vroeg –volledig geïnspireerd en verbaasd door mijn eigen talenten (HAHAHAHA) – meerdere verschillende pianoboeken. Ik kreeg er 0. Geeft niks jongens. Ik zie jullie wel als ik in het Concertgebouw zit en jullie massaal zitten te F5-en om kaartjes te bemachtigen. (Don’t save the date.)*

– Over dat hele F5-en. Dionne en ik wilden naar Adele. Om vier urenlange pogingen om kaartjes te kunnen krijgen, héél kort samen te vatten: Dionne en ik gaan niet naar Adele.

– Ik heb nog steeds issues met de weegschaal. Ze geven namelijk niet aan wat ik wil. No shit Sherlock, hoor ik jullie denken. Maar ik bedoel: er zat vier kilo verschil tussen de analoge en de digitale. En de digitale gaf elke minuut een compleet ander gewicht aan. Kan echt niet.

– Voor Kerst gaf ik mezelf dus een nieuwe weegschaal.

– Ik viel trouwens wel kilo’s af dus hee! Yihaa etc.! (Ondanks de afgeprijsde marsepein, sjonge!)

– En ik ben de laatste tijd ook weer fijn aan het bakken geslagen! Ik bakte Kerstcakejes voor het werk van Lucas en een chocoladetulband voor op mijn werk. En ik had het best wel heel erg gemist, kwam ik achter. (Het is hiermee een heus Kerstwonder dat ik toch nog kilo’s kwijt ben geraakt, realiseer ik me net.)

En dat is min of meer waar ik de laatste weken mee bezig ben. Mijn voornemens voor 2016 zijn inmiddels vastgesteld, waarover binnenkort meer (JA ECHT) want ‘weer wat meer bloggen’ is er eentje van. (Maar juich niet te vroeg want ja. Ehh. Jullie kennen me.)

Dan wens ik jullie nog een héle fijne Tweede Kerstdag toe!

Tafereeltje hoor.

Tafereeltje hoor.

*Drie keer raden wat ik vanmorgen voor Kerst kreeg van Lucas. Hartjes voor die jongen, maar echt.

P.s. Het schijnt dat ik tegenwoordig aan Slow Bloggen doe. Ik wist niet dat het een ding was maar als dat een goed excuus is voor het slechts eens in de zoveel maanden plaatsen van een stukkie tekst, dan vind ik alles best en voeg ik Slow Blogging toe aan mijn CV-skills. Joehoibye.

Floortje -spirituele ziel dat ze is- vrat de Kerstengel op. Ook voor haar liggen de goede voornemens inmiddels vast.

Floortje -spirituele ziel dat ze is- vrat de Kerstengel op. Ook voor haar liggen de goede voornemens inmiddels vast.





Dat het leven leren is.

4 oktober 2015

Ik moest een beetje spugen in mijn mond van bovenstaande titel. Maar expres daarom plaatste ik ‘m alsnog, want zo ben ik.

Voor een opdracht voor school moest ik een ‘persoonlijkheidsprofiel’ invullen (spuug in mond bij deze officieel uitgekotst). De bedoeling is dat je jezelf goed leert kennen, je kwaliteiten kunt benoemen en ook kunt herkennen waar je mislukkingen zich bevinden.

Nou, potdomme hee, heb je effe?

Waar een persoonlijkheidsprofiel precies goed voor is, staat er niet bij. Maar op zich kan ik me zo voorstellen dat dit aan het eind van de rit erg verhelderend kan zijn, licht kan bieden in de duisternis, handvat(t)en en yada-yada-yada. Handig joh. Persoonlijk heb ik dat nog niet ervaren. Ik heb dan ook nog niet alles ingevuld.

Voorbeeldje: Wat zijn jouw grootste krachten?
Joehoi. Wat moet ik daar nou weer van zeggen? Dat ik in sommige WhatsApp-groepen het vaakste ‘tering’ foutloos weet te typen? Dat ik na 10 jaar nog steeds de Engelse irregular verbs weet? Mijn chocolate chip koekies?

Hoe kom je er nou in vredesnaam achter wat je grootste krachten zijn? Ik vroeg aan Lucas of hij wist wat mijn grootste kracht was. Wist-ie ook niet. Nou, dan is het einde zoek hoor. Hij stelde voor het te googelen, net zoals je dat ook doet als je een CV opstelt. Ik kreeg toen een briljante ingeving. Spirituele meid die ik ben, gelooft dat alles in de sterren geschreven staat. Alles in je leven staat geschreven in de sterren, daar vertrouw ik op.

Google: horoscoop eigenschappen stier.

‘De Stier wordt in de eerste plaats gekenmerkt door vastberadenheid, de stier is onbuigzaam en heeft een hekel aan verandering. Een Stier houdt van routine. Risico: de sleur. Verder is een Stier een uitstekende teamspeler door zijn grote betrouwbaarheid en loyaliteit. Door zijn of haar persoonlijkheid zal een Stier niet snel voor problemen zorgen.’

Hatsa. Of ik dit effe zwart op wit kan krijgen en ook nog op een tegeltje, alstublieft.

Ik had er plotseling alle vertrouwen in dat deze opdracht helemaal goed ging komen. Tot de vraag: Welke aspecten aan jezelf bevallen je het minst?

Er zijn van die dingen, die moet je op zo’n moment niet aan je partner willen vragen om zo een echtscheiding te voorkomen. Dus Slimme-Spirituele-Femke checkte nog een keertje Google.

‘Negatieve eigenschappen van de Stier: koppig, onuitstaanbaar overtuigd van eigen gelijk en goedheid, onorigineel, twistziek, klaagziek, zwelgen in zelfmedelijden, in staat zijn tot lang koesteren van wrok, vasthouden aan pijn, gek op ego-streling.’

Nounou. Zo kan die wel weer. Tot zover mijn vertrouwen in de sterren. (Ik wil overigens niet klagen, maar ik vind het dus echt niet oké dat er veel meer negatieve eigenschappen genoemd worden dan positieve. Ik kan er toch niks aan doen? Ik doe toch ook alleen maar mijn best? Het zou fijn zijn als ik dat wat meer te horen zou kunnen krijgen, kutwebsite.)

Ben je geneigd te overdrijven?
NOOIT.

Screenshot_2015-10-04-16-28-36-1

 

Leuk, zo’n persoonlijkheidsprofiel. Maar is het nou de bedoeling dat je vervolgens die eigenschappen aan moet passen? Natuurlijk zou ik op heel veel fronten anders in elkaar willen steken. Maar is dat de bedoeling van het leven? Dat je bezig bent met jezelf bepaalde eigenschappen aan- of af te leren en zo altijd bezig bent met ontwikkeling? Of moet je jezelf accepteren zoals je bent en je blessings counten tot en met?

Ik ben het even kwijt.

Tuurlijk zijn er heus (HEUS) dingen aan mezelf die me niet bevallen. Ik zou er een blog over kunnen schrijven.

Dat ik altijd vergeet de container aan de weg te zetten. (Hiervoor gaan echt alle kuddo’s naar Lucas.)
Dat ik elke ochtend mijn borstel kwijt ben.
Dat ik vergeet om regelmatig stof te zuigen.
Dat ik mijn bril niet draag terwijl dat eigenlijk wel moet.
Dat ik te ongeduldig ben om piano te leren spelen, ik wil het niet leren, ik wil het al kunnen.

En dat laatste is misschien wel een dingetje. Je moet dingen willen léren voordat je kunt zeggen dat je het kunt. Hoe kut die ‘When The Saints go Marching In’ ook is. Waarom wil ik het meteen kunnen? Waarom? En moet ik dan geduldig leren worden, of moet ik mezelf aanleren hoe ik met mezelf om moet gaan? Hallo hee. Sommige dingen leer je misschien ook wel uberhaupt nooit (meteen de pan uitspoelen na het koken).

Screenshot_2015-10-04-16-48-48-1

Een van de laatste vragen uit de lijst is: Als ze jou een prijs zouden moeten geven, waarvoor zou jij die dan willen ontvangen?

Dus nu probeer ik –zonder overtuigd over te komen van mijn eigen gelijk- onder woorden te brengen waarom ik vind dat ik dubbel en dwars de Staatsloterij verdien te winnen.

Maar dat zal dan vast wel weer de bedoeling niet zijn.

 

 





Pas op, dit is een cliché-verhaal

16 augustus 2015

Zoals je heel misschien wel een keertje, zo in het voorbij zappen, wel hebt gemerkt, is het hier een beetje stilletjes gebleven. Ik kan nu ook wel roepen zo van ‘JOE BEN ER WEER EN BLOGGEN4EVER’ ik heb daar toch geen boodschap aan. Het is een beetje stilletjes geweest omdat er een hele hoop shit gebeurd is. Shit als in ‘dingen’ maar ook gewoon als in ‘ronduit kut’. Ken je die grap van dat meisje dat ging werken in een patisserie? Ja. Die werkt er al niet meer. Ze zouden me opleiden, maar besloten er geen tijd aan te willen besteden. En dan ga je dus van twee contracten, naar één contract, naar werkloos.

En tering, dat vond ik heel erg. Héél erg.

Ik ben nog nooit in mijn leven werkloos geweest. Sinds ik 15 ben, heb ik altijd baantjes gehad. Altijd een soort van (financiële) zekerheid. Hele fijne baantjes heb ik gehad, waar ik altijd extra mocht werken als ik dat wilde. En dan kom je plotseling in één of ander bedrijf terecht waar ze zo snel mogelijk weer van je af willen. Ik kan je vertellen, dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Sterker nog, ik ben er goed ziek van geweest en schaamde me kapot om aan mensen te moeten vertellen dat ik mijn baan verloren was. Zak en as was er niks bij. Er was even niks meer van me over.

WAS. Ja.
Want JOE BEN ER WEER EN BLOGGEN4EVER.

Maargoed. Wat doe je als je je baan kwijt bent geraakt? Geen flauw idee. Ik kan je wel vertellen hoe ik de boel heb aangepakt.

WAT TE DOEN ALS JE JE NAAM HEBT VERANDERD NAAR TOOS WERKLOOS?
– Janken. Dagelijks. Eén keer waar je vriendje bij is en dan nog drie keer als hij aan het werk is.
– Netflixen. Drie series door elkaar kijken is vooral een aanradertje.
– Lamlendig op de bank hangen.
– Een abonnement op de dierentuin aanschaffen.
– Je bezig houden met de onzin van het leven.
– Zoveel mogelijk hardop uitroepen dat je toch wel de meest waardeloze tuthola bent die je kent.
– Zoveel mogelijk hardop uitroepen dat je nu toch wel echt de bodem hebt geraakt en echt heel ongelukkig bent.
– Zoveel mogelijk hardop uitroepen dat iedereen je maar moet vergeten, afgewisseld met woede- en/of paniekaanvallen.
– Je hart uitstorten in de ‘blogdinnie’-WhatsApp-groep.
– Heel veel koffie drinken (dankjewel Heleen <3)

Ik vond mezelf heel zielig ja. Hielp het? ENORM. Want je wordt jezelf snel genoeg spuugzat op deze manier.

En toen ben ik maar weer werk gaan zoeken. Helemaal opnieuw beginnen. Je ‘talenten’ (WELKE TALENTEN?!) en werkervaringen op een rijtje zetten.

HOE ZOEK JE WERK?
– Internet.

Vooruit, ik ben ook een paar keer door de stad gesjokt als een zombie, op zoek naar werk. Maar telkens als ik zag dat een winkel op zoek was naar een ‘flexibele zaterdaghulp’, stond ik weer te grienen. Het is geen carrière-wens van mij om een zaterdaghulp te zijn. En zelfs al zou dat wel mijn ambitie zijn, dan heb ik nog een donkerbruin vermoeden dat ik met het salaris van een zaterdaghulp maar net mijn telefoonrekening + zaterdagboodschappen kan betalen.

WAT DOE JE ALS SHIT NIET LUKT?
– Koekjes bakken.
– Niet opgeven.

JA JOEHOI FEMKE LEKKER CLICHE WEER HAAALLOOOO.

Maar het werkte. Na eindeloos solliciteren, voornamelijk veel afwijzingen, en uit wanhoop veel open sollicitaties, kreeg ik een aardig mailtje terug. Van een heel tof bedrijf. Of ik langs wilde komen voor een gesprek. En zodoende ben ik inmiddels alweer ruim een maand aan de bak. De droom om patissier te worden is opzij geschoven en heeft plaats gemaakt voor een fijne werkplek waar ik me welkom voel.

Het punt (omg ik schreef eerst ‘de punt’) van dit hele verhaal is eigenlijk dat alles uiteindelijk wel weer een keertje goed komt. Ofzoiets. Ik heb zoveel ge-ugly-cried dat ik op een gegeven moment maar stopte met make up op m’n hoofd smeren omdat ik het er toch steeds afjankte. Dat is ook prima. Maar er komt ook een punt dat je echt blut bent dat je weer je schouders er onder moet kunnen zetten. Je gewoon weer kleren aan moet trekken, ipv rond blijven lopen in pyjama. Probeer te onthouden dat je heus niet volledig hopeloos bent. En dat als er ergens een deur voor je neus wordt dichtgesmeten, je moet oppassen dat je vingers er niet tussen zitten.

Een goeie afsluiter van dit blogje kan ik eigenlijk niet zo goed bedenken. Daarom hieronder een foto van Floortje die onlangs in onze vijver is gedonderd.

floortjevijver

 

We stappen allemaal wel eens mis.

 





Comfortfood: Nutellabrownie uit twee ingrediënten.

11 juni 2015

Iedereen heeft er wel eens last van: een kutdag. (Of een kutweek, kutmaand, kutjaar, kutleven etc.) Momenteel gaat het hier eventjes niet zo best. Ik ga er even niet teveel over ouwehoeren, maar ik zit niet lekker in mijn vel. En wat is dan altijd geoorloofd? Juist: eten. Geluk zoeken in troostvoer. Chocolade. Zoveel mogelijk.

Ik wilde depressief de pot Nutella openmaken met een eetlepel in de aanslag, tot ik me bedacht. Ik besloot om weer eens iets te doen waar ik altijd blij van kan worden: bakken.

Omdat ik absoluut geen zin had om boodschappen te doen, besloot ik om een receptje te zoeken met makkelijke ingrediënten die ik in huis had. Toen kwam ik op dit recept: een brownie van maar TWEE INGREDIENTEN.

Het is perfect. Het is genius. Het is TE GOED om niet met jullie te delen. Daarom hieronder, het recept.

 

Ingrediënten:
– 350 gram Nutella
– 4 eieren

Ingredienten

Stap 1:
Verwarm je oven voor op 175 graden.

Stap 2:
Verwarm de Nutella. Je kunt het in de magnetron doen maar die is bij mij onbetrouwbaar. Mijn advies is dan ook om het au bain marie te verwarmen.

Ja het ziet er niet heel fotogeniek uit maar hee, het is Nutella.

Ja het ziet er niet heel fotogeniek uit maar hee, het is Nutella.

 

Stap 3:
Kluts de eitjes. Let op, je moet ze klutsen tot het mengsel echt schuimig en licht(er)geel is geworden. Bij mij duurde dat zo’n tien minuutjes.

eieren

 

Stap 4:
Als de Nutella al minder pasta-erig is geworden en meer vloeibaar (ik heb een paar keer geroerd ondertussen), kun je het schep voor schep toevoegen aan het schuimige eitjes-mengsel.

eieren nutella

 

Stap 5:
Mixen als een malle, tot het een mooi (blubberkleurig) geheel is geworden.

mengsel

 

Stap 6:
Giet in een vorm. Ik gebruikte een vierkante vorm. Plaats de brownie-to-be op een rooster in het midden van de oven.

gieten

 

Stap 7:
Bak in ongeveer een half uurtje af. Ik adviseer om het vanaf 25 minuten in de gaten te gaan houden. Mijn oven had uiteindelijk ongeveer 35 minuutjes nodig om de brownie gaar te laten worden. Toen ik een satéprikker in het midden van de brownie prikte en deze er schoon uitkwam, heb ik ‘m er uit gehaald.

oven

 

Stap 8:
Heel goed af laten koelen voor je ‘m aansnijdt. Als je ‘m warm aan gaat snijden, valt-ie uit elkaar.

Stap 9:
TADAAAA. Dan is het nu hoog tijd om uit te delen want de calorieën van zo’n stukkie lopen op tot in de miljoenen. In je eentje opeten raad ik dan ook niet aan. (Tenzij je dus een kutdag/maand/jaar etc. hebt. Trouwens, wie ben ik. Doe vooral waar je zelf zin in hebt.)

Nutella

You’re welcome.

Overigens is het een idee om onder categorie “Femke’s Vreetfest” zo af en toe een receptje online te knallen. Leuk, ja? Nee? Zeg het maar hoor, uiteindelijk doe ik toch wel waar ik zelf zin in heb.





Pensioen

31 mei 2015

Ik ben een oude taart geworden. Vooruit, twee weken geleden werd ik 25 jaar en dat is misschien niet de leeftijd waarop veel mensen zullen zeggen dat ze officieel oud zijn. Maar kom op hee, het is nu wel echt richting dertig. Heftige shizz.

Vanmorgen had ik het er nog met L. over. We zaten Beethoven te kijken, jeweetwel, die film met die Sint Bernhard. Ik janken natuurlijk. Want A) puppy, B) zielige puppy, C) zielige puppy in asiel, D) man die boos tegen hond schreeuwt, E) hond die vals wordt beschuldigd terwijl het juist zo’n ontzettend grote lieve knuffelhond is. Ik kon het echt niet aan. Zelfde als bij de laatste docu van Louis Theroux over het straathondenprobleem in LA. WIE is nou het echte probleem, denk ik dan. De honden of de mensen die er niet mee om kunnen gaan? Ik heb huilend weggezapt. Het leed van de wereld, jáánken. Emo komt met de jaren, blijkt.

In ons huis woont inmiddels ook een pensioengerechtigde. Het is onze Floortje. Maar liefst tien jaar geworden. TIEN JAAR. Op haar verzoek hebben we het rustig gehouden die dag. Beetje tukken, beetje eten, beetje tukken, beetje hangen, beetje tukken, advocaat met slagroom, u kent het wel. De brochures over aanleunwoninkjes zijn inmiddels onderweg.

Deze fantastische foto is natuurlijk gemaakt door Aline. <3

Deze fantastische foto is natuurlijk gemaakt door Aline. <3

 

Tien jaar. In mensenjaren loopt ze nu tegen de zestig. Ik ben zo ontzettend blij dat ze bij ons woont, zoals ik al wel vaker heb laten merken. En het is fijn om er achter te komen dat ze ons ook heus heel lief vind. Dat ze elke avond naast mijn hoofd ligt te slapen, eindeloos door L. geaaid kan worden, hoe ze tevreden door het huis wandelt. De tranen, ze stromen opnieuw over mijn wangen. (Dat gebeurt soms, als je een jaartje ouder wordt.) Wat ben ik trots man.

Hoewel het in de blogwereld een zeer geliefd onderwerp is geworden, ga ik het nu ook gebruiken. Het is een soort dankbaarheid. Met een hele hoop gebeurtenissen de afgelopen tijd, probeer ik hier toch ook over na te denken. Sommige dingen zijn niet vanzelfsprekend. (De leeftijd van 25 jaar bereiken bijvoorbeeld.)

Overigens wil ik niet zeggen dat ouder worden inhoudt dat je de hele dag moet zitten tukken of advocaat met slagroom weg moet slurpen, dat is slechts Floortje’s zelfgekozen invulling. Mijn vader, inmiddels zestig jaar, heeft een hippere telefoon dan ik en heeft zelfs WhatsApp geïnstalleerd. Blauwe vinkjes, alles. Zit op Facebook. Wil alles van de wereld zien samen met mijn moeder. Wat ben ik trots man.

app

 

Wat de hele clou van dit onsamenhangende verhaal is kan ik je overigens niet vertellen. L. wist het ook niet. Zal vast door de leeftijd komen. Misschien moet ik toch een beetje oppassen met die tukjes na mijn middag-advocaatje.

 





Doodeng.

20 april 2015

In Amersfoort staat een filmhuis. Een heel erg fijn filmhuis zelfs. Niet zomaar een filmhuis, het is ook nog eens een theater. Een ontzettend fijn theater, waar ik me al een aantal jaren heel erg thuis voel. Ze heet De Lieve Vrouw.

Ik werk er. Bijna zes jaar nu. Verkoop de tickets voor voorstellingen. Begroet bezoekers. Zwaai ze uit. Ik bezoek er films, bezoek er theatervoorstellingen, lunch er, drink er de lekkerste cappuccino’s van Amersfoort. Mijn lievelingsfilm (Factory Girl) zag ik hier. Mijn favoriete theatervoorstellingen (Document van Sanne Vogel of Oumi van Nasrdin Dchar) zag ik hier.

Je zou zomaar kunnen zeggen dat De Lieve Vrouw een beetje mijn tweede huiskamer is geworden. Mijn collega’s vinden dat ik bij het meubilair hoor. Werd zelfs ‘kassa-dino’ genoemd. Nou. Dan weet je wel hoe laat het is.

Soms komen aan hele fijne dingen een einde. Ze maken plaats voor nieuwe, andere fijne dingen. Doodeng is dat. Want hoe weet je nou zeker of het ene fijn wel fijner is dan het oude fijn? Dat weet je niet. Je doet maar wat en hoopt op goed geluk en dat alles goed komt.

Ik hoop dat alles goed komt. Ik ga weg bij de Lieve Vrouw. Met ontzettend veel pijn in mijn hart laat ik mijn tweede huiskamer voor wat het is. Het is tijd om dromen na te gaan jagen. Ga iets doen wat ik stiekem al heel lang heel graag wil doen; aan de slag in een patisserie.

De laatste tijd zit ik opeens te grijnzen op de fiets omdat ik me realiseer dat het me gelukt is. Dat ik iets ga doen waar ik me zo graag mee bezig hou. En dat ik voor mijn 25e dan toch eindelijk bedacht heb wat ik met mijn toekomst wil gaan doen. Dat er mensen zijn die daar vertrouwen in hebben. En mij daar in willen steunen.

 

Doodeng is dat.

 

Het is de reden dat ik de afgelopen tijd niet zoveel tijd heb besteed aan bloggen. Ik zat in de knoop, werd volledig opgeslokt door te weinig tijd en te weinig energie. Was mezelf niet. Was mezelf vooral een beetje kwijt. Wat doe je als je jezelf kwijt bent? Dan ga je zoeken. Uitzoeken wat je wil. En dat weet ik nu. Het is inmiddels glashelder. Het heeft me ruim een jaar gekost om een nieuwe Fijne Plek te vinden, maar het is me gelukt.

 

Ik ben er weer.

 

Ik maakte taart om het te vieren.

Ik maakte taart om het te vieren.

 

P.s. Over doodeng gesproken, donderdag ga ik naar de kapper. Het gaat een lekker gek kort pittig kapseltje worden met heel veel tinten rood. Lekker makkelijk. Lekker zomers. Dát is pas heftig.

 





Waarom een gratis piano zo’n fantastisch idee was.

11 januari 2015

Wij hebben dus een piano in de woonkamer staan. Dat ding is prachtig, ik mag er graag naar kijken. We hebben ‘m gratis over mogen nemen via een oproepje op Facebook. Een meisje wilde er graag vanaf, wij hadden net ons huisje geaccepteerd en hadden zodoende ruimte zat. En mede door Lucas’ eeuwige drang om muziekinstrumenten te verzamelen, hebben wij nu een gratis piano in huis.

 

Lucas en ik kunnen allebei niet pianospelen.

 

En dus staat dat arme ding er nu zo bij:

 

20150111_131625

 

Eerlijk is eerlijk, ik wist dat dit zou gaan gebeuren. Onze piano is gewoon extra bergruimte geworden. Een gratis kast. Op de piano ziet u o.a.: een dode moerasplant (ik dacht dat ik ‘m had verzopen maar volgens L. is dit niet mogelijk?), een half dode hangplant (zorgen voor plantjes is nooit mijn sterkste punt geweest), waxinelichtjeshouders, twee kandelaars, twee fotolijstjes, een stapel nog te archiveren poststukken in een fruitschaal (ook zo’n goed verhaal), nagellakremover, een antieke apothekerspot (gekocht voor €2,50 SCORE), schroevendraaiers, drie dorre takken in een vaasje en twee cameralenzen. En dan heb ik obviously nog lang niet alles opgenoemd.

Op de toetsen ziet u: een boek dat we nog aan iemand cadeau willen geven (best hoarder-excuse EVER), een koptelefoon, een zak kruidnootjes, een selfiestick en een half lege zak pindapepsels. Ik zou graag willen zeggen dat dit het resultaat is van een paar dagen niet opruimen, maar de waarheid is dat de piano er al een tijdje zo bij staat. (Behalve die pindapepsels, die vrat ik gisteravond half leeg.)

 

Het deed me een beetje pijn, echt. Want zo ga je niet om met een piano, ook al was-ie gratis.

In mijn hoofd waren er meerdere opties.

1. Pianoles nemen.
2. Zorgen dat L. pianoles neemt.
3. Allebei op pianoles. (Niet tegelijk want oorlog.)

 

Houston, we have a problem. Want: ik ben a-muzikaal. Maar echt. Aline ramde laatst op een toets en riep: “Oh, hij is wel een beetje vals!” Ik had werkelijk geen idee. Ik hoor het niet. In my defence, de laatste keer dat ik muziekles had was op de middelbare school. Toen moesten we op een keyboard de vlooienmars doen en zongen we “I like the flowers, I like the daffodils”. En dat vond ik al heel heftig. Kortom: ik heb geen gevoel voor ritme. Ik heb geen muzikaal oor. Niks.

Wat op zich natuurlijk prima is, want dat betekent dat ik muziek al snel leuk vind. Zo stond ik tijdens een festival een keer uit mijn dak te gaan terwijl L. baalde, want het was live zo ontzettend slecht. Ik had geen idee. En weetje, ik zou het zo ontzettend graag leren. Ik zou vet graag goed piano willen spelen en mijn repertoire verder zien gaan dan de vlooienmars (waarvan ik overigens al geen idee meer heb hoe die moet). Of nog liever: basgitaar. (Ik heb een basgitaar liggen, drie keer raden hoe vaak ik die in handen heb). Of de cello. Of gewoon gitaar. IETS.
L. heeft meerdere pogingen gedaan om mij gitaar te leren spelen. Dat eindigde steevast in ruzie en janken (ik) omdat ik te ongeduldig ben en compleet in paniek raakte van het woord ‘akkoorden’.

Mocht iemand het dus ooit nog aandurven mij les te willen geven, heb véél geduld (en zeg niet dat ik dit en dat akkoord moet aanslaan want ik snap niet waar je het over hebt).

 

Er blijft vooralsnog dus eigenlijk één optie over.

 

20150111_134204

 

 

4. Zorgen dat de piano er voortaan een beetje opgeruimd bij staat.

 

 






Webdesign + development by bodinelouise